*
წამშია ყველაფერი!
საჭესთან მჯდომი შუქრი, სიფხიზლის შესანარჩუნებლად, „ავტოსერვისში“ ჩამონტაჟებულ
პაწია
ტელევიზორის
ეკრანს
უთვალთვალებლა. და
რადგან, მის თანამგზავრ დედიას, თვლემა ეძალებოდა, ხმას ყურთსასმენით უსმენდა. და უცებ, მუტფილმის ჩვენება შეწყდა. დიქტორმა ქალმა თმა კეკლუცად შეისწორა და მოტკბო ხმით წამოიწყო:
–ეთერშია მორიგი ნიუსები; დაფუძნდა,
კიდევ ერთი საზოგადოებრივ–პოლიტიკური ორგანიზაცია, რეალური სახელწოდებით
„ტროტუარი“, რომლიც ფართო მასების, თავშეყრის ადგილის საპროტესტო იმიტაციას წარმოადგენს.
და ტროტურზე „გამაგრებული“ პროტენსტანტებს შორის, ცხენზე ამხედრებულ ფაფანაკ–ახალუხიანი დედიაც გაკრთა.
–და შენ არ მიგიწვიეს?!–უნებლიეთ აღშფოთდა შუქრი.
–დამირეკეს, მაგრამ რუსკამ, პროგრამა ზოგადი იქნება, ჯერ ის გაარკვიე, რა ხალხია პოლიტიკურ საბჭოშიო...–დედიას თვლემა კი ეძალებოდა,
მაგრამ, შიგადაშიგ სმარტფონსაც ჩასცქეროდა,–აუწიე ხმას.
–კი უნდათ, საზოგადოებრივ აზრს საღათას ძილი შეაჰყარონ,
მაგრამ ვერ ეღირსე ბიან... მგზნებარედ დააკომენტარა ქალმა,–ახალბედა ჩანდა.
–ესეც იდგა,–დაამოწმა შუქრიმ.
–ამას საღათას ძილი, სრული უმოქმედობა გონია...–თითქოს ითაკილა დედიამ, გულის ძილს, დედაჩემიც მიეცმოდა ზოგჯერ...
–ძილქუშზე ამბობ?!
–ჰო, საღათას ძილზე, დევის ძილსაც ეძახიან, მაგრამ, გააჩნია ვის, როგორი გაგება აქვს, დედაჩემს გულისცმა, რიტმულად უნელდებოდა და მერე ითიშებოდა; შინაურებს მშვიდად გვაფრხილებდა;
არ შეშინდეთ, ქვეყნიერების მოსანახულებლად მივფრინავო...
უცებ „ნიუსების“ წამყვანმა შესძახა:
–სენსაცია! ახლახან გვაცნობეს, რომ კვლევითის სწავლული მდივანი რუსუდან დიდვაძე დაცნობილი
მაძიებელი გრიალანი,
ყველასდა მოულოდნელად საქორწინო მოგზაურობაში
გაიპარნენ;
კომბინიზონებით, აირწინაღებით, მეტალის ჩაფხუტებით, წერაქვებით, საველე ნიჩბებით, პირველადი დახმარები სსამედიცინო ატრიბუტებით, მარტოხელა კლდის მიმდებარედ, დახურულ ზონად გამოცხადებულ ტერიტორიაზე, პისტოლეტების დამიზნებით, დაცვის ხუთკაციანი ჯგუფი გაანაიარაღეს, და მიწისქვეშ გამავალ ღრმულში დაეშვნენ...
ერთხანს, ხმა ვერცეთმა ვერ გაიღო, ორიოდე წუთით;
პროგრამის წამყვანი, კადრს
მიღმა მყოფ უცნობთან, საიდუმლოდ თათბირობდა, მერე უცაბედად, ისევ წამყვანის პოზიცია მიიღო და კვლავ აღგზნებულად გააგრძელა:
–ევროპაში კი არ გაქცეულან, ან ბროდვეიზე, სამშობლოსთვის დადეს თავი... ხომ აზრობთ!
–ფეიკია, ეს ქალი, ნეტა რას მიედ–მოედება,
რას ყნოსავს ასეთს?!–დედია შეფხიზლდა.
ჭორი ეტყობოდა სტიქიასავით ვრცელდებოდა და ამაზე მანქანიდან
გადმოსული მძღოლების უხამსი შეძახილებიც მეტყველებდა.
–რაჭირი უნდა ამ ხალხს; მშვიდობა არ უნდათ, კორუფციასთან ბრძოლა აღიზიანებთ, სურსათზე ფასების დაწევას,
სასცილოდ იგდებენ, გავიადინას
ხორცს იწუნებენ... არადა,
როგორ მიყვარს...–რა ჭირი უნდათ?!–ანჩხლობდა, სხვადასხვაფრად თმაგადაღებილი შუახნის ქალბატონი.
-ფეიკია!–დინჯად დაადასტურა შუქრიმ,–ციდან ჩამოვარდნილი ბლეფი!
ეს გრიალანი, ვინ ჯანდაბაა?!–დედია შეშინებულს ჰგავდა.
–მაგაზე მშვიდად იყავი, საკმაოდ უწყინარი ცხოველია...
–ვინაამეთქი?
–ჩემიძმა,
სტუდენტობისასჰქონდაფსევდონიმად, ეტყობაექსტრემადდაიბრუნა...
–ვინაა მეთქი?!
–ოფიციალურად თუ გნებავთ, ბიძაჩემი აბესალომი...
–რაა?! რა სიგიჟეა?!
–ისე ბოლოს, რომ ველაპარაკე, ძაან აჟიტირებული მეჩვენა...
მას მერე ტელეფონი გამორთული აქვს.
–შენ რა, რამე იცი?!
–ეტყობა, ძველი ვნება, უცაბედად აუბრიალდათ! და პროტესტის ნიშნად, თავგანწირვის აქტი ჩაიფიქრეს?! თანაც, ხატოვან აღქმათა ობსერვატორიის სტილშია...ერთი საათია მოვდივართ და სამასი მეტრიც ვერ წავიწიეთ,
საცობი კი არა... უფსკრულია!
–რაა?!–დედიამ გზის მიმთვალერება სცადა.
–შენ, ნუშეშინდები! შენ ნუ შეშინდები! ხატოვნად წამომცდა, გილოცავ! დეიდაშვილის გაბედნიერებას... და ტროტუარის პოლიტსაბჭოს...
–კარგი რა, შენ ხომ, საერთოდ არაფერი არ გადარდებს...
–უკვე ვდარდობ, ჯარიმები არ მოგაყარონ... სანამ გაარკვევენ, რომ მონტაჟია და ტროტუარზე ნამდვილად როსინანტზე ამხედრებული
არ ხარ, უიმე,
რა გაძლებს უშენოდ!.. ამათაც,
ახლა მოუნდათ, ამ მელოდრამის გათამაშება...–მერე თავი დაიმშვიდა,–მაგრამ, მე, მაინც ფეიკი
მგონია!
და ნაცნობი „ნიუსი“ ტელეეკრანიდან ისევ გაისმა.
–აა, ყოველ მეორე წუთ სგადმოსცემენ... თოკით ერთმთნეთზე გადააბეს,
კორომში,
მუხის ხეზე, ერთმანეთს ჩაკრულები მიაბესო...–რას
ვერჩით, მშვენიერ აგარაკზე მიუსჯიათ შინაური პატიმრობა!!!–არ ისვენებდა შუქრი.
–რა გეხუმრება, ვერ ხვდები, რომ გამიზნული
ავანტიურაა...
–ტელეფონები გამორთულები აქვთ...
–მე ფეხით მივდივარ...–რუსამ ავტოდან გადასვლა დააპირა.
–სად მიდიხარ, იქამდე, ცხრა კილომეტრია, –აჰა, პროტესტანტები შემთხვევის ადგილისკენ დაძრულან... მთელი ტროტუარი წასულა; გაღმა მაცხოვრებლები, გამოღმა
კორომში გადმოსულან და არის ერთი რიარია...
–ვა, ნახე, აქაც
მაგარი ფარფატია... ფრინველების
ნაირმა დრონებმა მანქანების ზემოთ ატაცება და მახლობელი ქუჩების,
თავისუფალ მონაკვეთებში გადაადგილება დაიწყეს...შენ ნუ შეშინდები, შენ, ნუ შეშინდები, ხდება ხოლმე...
აგერ მტრედისნაირმა,
უშველებელი ტრაილერი ჩააქროლა...
–შუქურ, კიდე ყლაპავ მაგ საზიზღრობას...
–ნახე, რა მაგარი ტექნიკა შეუძენიათ, გაგვისწრია
ევროპისთვის და ესაა...
–მერე, შენც დაიძარი! ვერ ხედავ რიგი გაირღვა... სწრაფად მოუხვიე, ჩვენც, იქიკენ
წავიდეთ... მართალს
ჰგავს, ეგ
ჭორი...
–მიდი, მიდი ძმავ, ბოლობოლო, ჩვენც უნდა ვიგრიალოთ!
–გაგრიალებთ, მე თქვენ, რუსას არ შეემთხვეს რამე, თორემ...
–შემთხვევით, ნამდვილად შეემთხვევა, გრიალანი უყურადღებოდ არ დატოვებს...
–იქამდე, შენ არ მემსხვერპლო...
–დამშვიდდი და ხატოვნად იაზროვნე,
ვერ ხვდები გოგო, პროტესტის ფორმაა, რადგან დარიშხნის საბადოს საბაბით, მაფიას კულტურული მემკვიდრეობის ეგიდით შემონახული ტერიტორიის
მისაკუთრებაუნდათ! ტყუილად
ხომ არ ჰკიოდი, თავისუფლება
კაშკაშა ფრინველსო, ნაღდია
გრიალანი ისეთ პანიკას ფლობს...
–ნეტა, ვინც შენ
ქართული გასწავლა!
–ახლა გამაგრდებიან ჯურღმულებში და...
–ეგ, მახინჯები მომწამვლელ გაზს შეუშვებენ...
–აჰ, ვერა, ისეთი
ამბებია ატეხილი, თანაც
დარიშხანზე, ცუდად
იმოქმედებს, მოლაპარაკებაზე
წავლენ...
და ტელევიზორმა:
–არნახული სენსაცია, არნახული კადრები, იდუმალ დრონს, ჩვენი ტელევიზიის მისაღებთან,
გრიალანის სმარტფონი მოუტანია,
აი, ავაზაკური ფაქტებიც,
ბრავო! ბატონო გრიალან... ოფშორში გაფორმებული ფირმა ეროვნულ წარსულს ძარცვავს;
ბრავო ქალატონ რუსუდან!
სააშკარაოზე, ეს ავაზაკები; ასწლეულების წინანდელი გვირაბი დაუსახიჩრებიათ;
თვითნებურად გაუფართოვებიათ და დარიშხანშემცველი
ოქროს მადანი, დიდძალი ულუფებით, გადამამუშავბელ ქარხანაში ,სამასვალებით სწრაფი ტემპით გააქვთ; იქარობას, აშკარად საყდრისის ბედს უმზადებდნენ...
ბრავო! ქალბატონო რუსუდან! ბრავო, ბატონო გრიალან! თქვენ კი ავაზაკებო, საერთაშორისო სამართალი არ აგცდებათ... თანაც, საქართველოს სხვადასხვა მხრიდან ახალგაზრდა მამაკაცები
ყოლიათ მოტაცებული, დადატყვევებულებს უფასოდ ამუშავებდნენ ;სახეზეა...
–ესენი, უფრო დაზაფრავენ, ამ დამფრთხალ ხალხს, აგერ აბესგან მესიჯი მომივიდა,
ნუ იდარდებთ, უკვე სამშვიდობს ვართო...
–რუსა, ბრდღვიალებს, მილოცავს!
–კვლევითში ახალი ჟურნალის გამოცემა გადავწყვიტეთ, შტატში
ამყავხარ, და თემატურ ესეებს შეგვაშველებო...
–ეგეც, მაგარი არეკილია, ვიფიქრე ცოცხალს თუ ჩავუსწრებ
მეთქი და...
–გარდაცვლილი ტყვის ჩანაწერები უპოვია,
როგორც ჩანს, ღამღამობით, ჩუმად ჯურღმულებს ათალიერებდა და ჩუმად ჩანაწერებს აკეთებდაო...
–ეგ რუსაც, მაგარ გრიალშია, გაბუტულობანას თამაშოდა თურმე...
–ჩემთან, უცებ მოვარდა, გულწრფელად მომიბოდიშა და რომ შევუნდე,
გამიმხილა, სანდო პიროვნებამ შემატყობინა,
ჩაძირულ ნაშთებს, საფრთხე ელოდება, ოფშორში გაფორმებული ფირმა იქაურობას,
საყდრისის ბედს უმზადებსო,
საყდრის ვანახებ, მე მაგათო, რუსას, სუსში მომუშავე შორეული ნათესავისთვის დაურეკია,
იმანაც, მაქედან, დროული სენსაცია გამოტყვრება
უნდა ჩავავლოთო და ექსტრენოპერაცია დაუგეგმავთ...
–ბრავო ქალბატონია, მაგრამ, როგორ ასწრებს, ყველაფერ ამეების დამესიჯებას,
ეგეც, ხომ არ ყნოსავს...
–შუქურ, შე ჩურჩუტო, რეპორტაჟი მე მიმყავს, რუსა, მოკლე შეტყობინებებს მაწვდის!
–გასაგებია, კი კარგად აფორმებ, ახლა სად მივდივართ?!
–კორომში, ექვსზე პრესკონფრეციაა დანიშნული...
–გული მიგრძნობს, ეგენი, ჯვარის დაწერასაც მოასწრებენ და ქორწილს კორომში, ნაკადულთან
გადაიხლიან...
–ბრავო შუქურ! ახლავე დავუმესიჯებ...
–ნახე, ნახე! ტელევიზორში
გაბაწრულებს უჩვენებენ! ხმას ავუწევ,
შენ ნუ მოცდები...
–რუსა განცდებშია, მაგრამ გათხოვებაზე
საუბარი არ უნდა, არ
უნდა, კორომში სავარძელშია მოკალათებული და ჟურნალისტებისა, ჩინოსნების შეკრებამდე მომავალი ჟურნალის მაკეტს ინიშნავს...
–ჰო, ვაჟნი უჭირავს;
ნუ შემაწუხებთ, კვლევებით ვარ დაკავებულიო..
–ქუჩაში, რომ მიდის წყნარი ქალის
შთაბეჭდიებას ტოვებს, მაგრამ ეკრანთან რომ ზის ემოციების
ფეირვერკებს უშვებს, შენ არა, დიქტორზე
ვამბობ; შენ გააგრძელე პატარძლის გზავნილების გაშიფვრა, მე ტელეს
ხმას ცოტას ავუწევ...
–მიდი, მიდი, ოღონდ
გზას არ აცდე...
–მაინც, შენამდე მოვალ!
–შუქურ, აღარ გააგრძელო, ყურთსასმენით გბლოკავ...
–პრანკულიარა...–და ტელეეკრანზე „ყაჩაღბიზმესმენთა“ დაკავების ამსახველი ეპიზოდების თვალთვალი განაგრძნო, თან დიქტორის კომენტარებში გარკვევასაც ცდილობდა.
დიქტორმა კი, თავის „ფეირვერკულმოკვლევებში“ ნივთიერება
დარიშხანის აღწერა და მასთან დაკავშირებული ეპიზოდები „გააპიარა“:
–შხამების მეფე! ასე უწდებენ ფოლადისფერ მყიფე ნახევარლითონ
მეტალოიდს. გეშინოდეეთ! არსებობს ვარაუდი, რომ დარიშხანის ნაერთით იქნა მოწამლული ნაპოლეონი
წმინდა ელენეს კუნძულზე. დარიშხნით ცდილობდნენ
სააკაშვილის მოწამვლასაც, სისხლში
დაუდგინდა...
ცნობილია დახლოებით 200-მდე დარიშხანშემცველი მინერალი. დარიშხანი პირველად მოიხსენიება მაგნუსის მიერ 1250 წელს. ეს ნივთიერება შეიძლება
თვითნაბად მდგომარეობაში იყოს ბუნებაში, აქვს ატომური ნომერი 33...–ლითონური დარიშხანის
(რუხიდარიშხანი)
მიღების ხერხის აღმოჩენას
მიაწერენ შუასაუკუნეების ალქიმიკოსს ალბერტ დიდს, რომელიც XIII ს-შიცხოვრობდა. თუმცა ადრე ბერძენმა და არაბმა ალქიმიკოსებმა იცოდნენ თავისუფალი დარიშხანის
მიღება... არსებობს დარიშხანის მიღების ბევრი ხერხი: ბუნებრივი დარიშხანის სუბლიმაცია, დარიშხანის, ნახეთ,
ნახეთ! შხამი, რომელიც კურნავს: დღეს დარიშხანი და მის ინაერთები ტრიპანოსომოზის,
იმავე საღათას ძილის სამკურნალოდ
გამოიყენება. ბევრი
დარიშხანის ნაერთი,
ძალიან მცირე დოზებით გამოიყენება როგორც სამკურნალო
საშუალება სისხლის სიმცირესთან საბრძოლველად მძიმე დაავადებების დროს, რადგანაც ის ახდენს მნიშვნელოვან კლინიკურ მასტიმულირებელ
ზემოქმედებას ორგანიზმის...
–ჰოდა,
სააკაშვილს მკურნალობდნენ!..–ჩაურთო შუქრიმ.
-ეგ არ ვიცი და დედაჩემმა იცოდა დარიშხნის ამგვარი სიკეთე, და დარიშხის
მინარევით,
რაღაც
სამკურნალო ფხვნილი,
გადამალული ჰქონდა!–გაეპასუხა ედია.
–შენ,
ტელევიზორსაც უსმენ?!
–შენი
უმეთვალყურედ დატოვება
სახიფათოა, გზას
მიხედე!
–საერთოდ
გამოვრთავ, თორეს
ეს ქალი,
ისე გვაყრის
დარიშხანულ ფაქტებს...
ბიძაჩემი არსად
არ ჩანს...
–გამომძიებლები ესაუბრებიანო, რუსკას ამ
კაცის ჩანაწერები გადაუმალია, არც, აბესალომმა იცის...
ის, რომ
საგანგებო რაზმელებს
გვირაბში შემოპარვაში შველოდა; რუსა სამალავში დარჩენილა,
მერე გულმა
არ მომითმინა, იქაურობა დავზვერეო,
და ახლა ფოტოგრაფირებას ჩქარობს,
რამე არ
იყნოსონ და
არ ჩამომართვანო... ჰოდა, მეუბნება შენ
დააბინავეო...
-ღირს
ამად, იმ
კაცის დარიშხანით მოწამვლა არ
დაგბრალდეს...
–კი,
ეტყობა ნიჭიერი
ჩანს, კვლევებისადმი მიდრეკილი ყოფილა...
ჩვეულებრივ მკითხველს
ბევრი რამ
შეიძლება ახირებულად მოჩვენოს, მაგრამ...
–რა
გვარია?
–ჯერ,
ვერ მოვიძიე, რაღაცების წაკითხვის
შემდეგ ვიფიქრე
ქაჯებთან ნაშეგირდალი, ხომ არ
დავაქვა მეთქი!
–შენც,
იტყვი რა...
–ამტკიცეს,
აქაურობა ერთ
დროს ქაჯებს
ეკუთვნოდაო, სადღაც
ჯურღმულების ქვემოთ,
სამკურნალო ქვებით
გაწყობილ დარბაზში,
ქაჯთა მხატვრული
გამოსახულებები ჩირაღდნის შუქზე ...
–ეგ
გინდოდა შეენ!
–კარგი არ
გეწყინოს... შენი
საზრიანობით, კვლევითის
პროფესორბიც მოხიბლულები არიან... მიდი, შენებურად მომითარგმნე...
–შენ
კიდევ, ფრხილად
იარე! ხომ
გაგია, იჩქარე
ნელა...–და
დედიამ გადათვალიებული ფრაგმენტების კითხვას
შეუდგა.
–…”გამეცნიერებული სარწმუნოება და გასარწმუნოებული მეცნიერება”…
წმინდა ილია
მართალი (ჭავჭავაძე)
და ყველაფერი, ბევრად უფრო
მარტივადაა…
თვალსაწიერის გაღრმავებისკენ სწრაფვა შესაბამის მუტაციურ მიგნებებს წარმოშოენ...
ბუნებაში,
რომ იდუმალი ზებუნებრივი ძალები არსებობენ,
ამას, ორთოდოქსებიც კი, ვერ უარყოფენ,
თუმც,
ამ ძალების მიერ,
სტიქიში,
თვითნებურად განხორციელებულ სასწაულების დაკნინებას,
მათ კასტრაციას,
ზოგი ფანატიკურად ცდილობს... თავისებურად ახარისხებს,
ეს ღვთიურია,
ეს არა,
ანუ ეშმაკისეულია ...არადა, თავდაპირველად,
ყოველივე ღვთიურია,
ანუ განგებისგან მოდის...
მოგეხსენებათ,
თავდაპირველად, ლიუციფერიც ღვთის მოვლენილი ანგელოზი გახლდათ,
უმთავრესი უნდა გვახსოვდეს,
ყოველივეს საწყისი განგებიდან მოდის, მერე კი, საკითხავი ისაა, თავად ადამიანი,
როგორ აღიქვამს ამა თუ იმ მოვლენას,
მიიჩნევს,
როგორც ეშმაკეულს თუ როგორც განგების წყალობას,
თუნდაც განსაცდელის სახით...
ამათმა,
რომ მომიტაცეს,
კი ვიფიქრე,
თავს შევაკლავ მეთქი,
მაგრამ მერე,
უჩინარმა,
მეგობრულად მირჩია,
ნუ იჩქრებ,
იქნებ ამ განსაცდელმა,
უფრო დიდ განსაცდელს აგაცილაო... და მართლაც,
მერე გავიგე,
რომ ის უბანი,
სადაც ბინა მქონდა დაქირავებული,
შუაღამეს ზვავს ჩაუტანია,
ბედი გქონია,
მაღარიჩი აქეთ უნდა გადაგვიხადოო, მეხუმრა თანაგრძნობით განწყობილი გამტაცებლი, სამუშაოს მერე,
გასამჯელოსაც გადაგიხდით,
უბრალოდ,
ნაადრევად,
სქმის გახმაურება არ გვინდა,
ესაა და ესო და მეც, კი დამენანა ის ხალხი,
მაგრამ,
მახარებდა ცოცხალი,
რომ ვიყავ,
მერე
აქაურობასაც
გავუშინაურდი,
სიბნელეშიც
გზის
გაგნებას
მივეჩვიე
და
აღმოჩენილ
გამოქვაბულში,
ჩირაღდნის
შუქზე
ჩემეული
დაკვირვებების
გამხატვრულება
დავიწყე...
მთელი
ფილოსოფია
მარადიულობის
ძიებას
ეძღვნება,
არადა,
წამშია ყველაფერი! ახლა, როცა, ასე მჭიდროდ მივუახდოვდით, ათეული წლების წინათ, სრულ ფანტაზიად მიჩნეულ „ლდეგენდებს“, ისეთებს, რომლებიც, ნათლად მიგვანიშნებენ, რომ ადამიანის წარმოშობა, განვითარება და მომავალის გასააზრებლად, არცთუ უსაფუძვლოდაა ასახული „ციურ არსებებთან“ შერწყმის
პროცესები. თანამედროვე, ხელოვნური ინტელექტის მაგვარ
არსებებთან, ე.წ. „ჰომოსაპიენსთან“, მუტაციური შეჯვარება, ბკვრისთვის, უკვე აღარ მოჩანს ფანტმასმაგორიულ მოჩვენებად, თანაგრძნობით წარმოვიდგინოთ, გამოქვაბულიდან გამოსვლის გადაწყვეტილების აღძვრიდან და სუპერკომფორტულ გარემოში დამკვიდრებამდე, რა იჭვიანი გზა გვაქვს გავლილი; სახალისოდ, ერთ ლექსს გავიხსენებ: სათაურით –
დაუდგრომელი იჭვი… (გროტესკი)
წამიდან წამში,
იშვა და წარვიდა
საწყისი ვარსკლავი,
ცისა და მიწის…
ვერც ვერვინ იხილა,
ვერც ვერვინ აღიქვა,
მისი არსი და ხიბლი.
არადა მოასწრო,
ნათება ჩასახა,
უხილავ სამყაროს
მჩენი…
გვაქვს აქსიომა _
პირველსაწყისი,
უსახო, პაწაწა ბუშტი, _
აღეგზნო, იფეთქა,
ფერებად დაიფრქვა, _
არარამ წაუკრა ხელი.
აღიძრა აღქმებად,
სიცოცხლის საწყისად…
ატომი, უჯრედი, მუხტი…
ხორცნი შეისხა,
სამყაროდ შეიმოსა,
გენომს დაედო ფასი.
იხარა, იმაჭრა,
იტანჯა, დაღვინდა…
უსასრულოა მითი…
…თუ გაქვს აქსიომა _
პირველსაწყისი,
თუნდაც პაწუნა ბუშტი,
იქმენ ინსაით, აფეთქდი;
”ბახ!!!” ჰა, შეივსო ხედი…
…
_ემანაციას რა შეედრება,
ამბობს ნაცადი ბერი,_
ზღაპრებს შეეშვით
და ღმერთს მიენდეთ,
ამაოდ ლაყბობს ზოგი.
_ღმერთი ვინ შექმნა?!_
ისმის ქირქილი,
დაუდგრომელი იჭვის.
*
”ემანაცია
L.
emanatio
1. რელიგიურ-ფილოსოფიური ტერმინი; აღნიშნავს ღვთაებრივი საწყისიდან სამყაროს მთელი მრავალფეროვნების გამოშლას, გამოსხივებას. ”
–ბრავო!–ნახე,
როგორ
მოურგია
განგებისგან
ბოძებული
განსაცდელი..
ედიას
თვალები
უციმციმებდა
შუქრის
გამომცდელად
უცქერდა.
შუქრიმ,
რაღაც
იეჭვა..
–მშვენიერი ესეა, მაგრამ ასე
მგონია, შენ ჩანაწერებს მიკითხავ...
–წამშია ყველაფერი!–შესძახა და დაამატა,–აი, დეიდაშვილიც
მიმესიჯებს, პრესკონფერეციაზე, ნუ დააგვიანებთო!
–თითქმის მისულები ვართ, ამ აღმართსაც
ავირბენთ და... კი შენთან,
მართალს, ტყუილისგან ნამდვილად ვერ
გაარჩევ...
–არცაა საჭირო, უმჯობესია, ყველაფერი თავიდანვე...
–მაგნაირი ფილოსოფიური განწყობა, მეც მქონია, მაგრამ
შენ ვერაფრით
შეგელიე...
და ავტო კორომთან
მიაყენა.
მათი გამოჩნით აღფროვანებული რუსუდანი მისულებს გულღიად გამოეგება:
დედიდაშვილები ხვევნა–კოცნას ძლივს მორჩნენ.
–უმშვნიერესი რძალი, უმშვენიერესი ბიცოლა და რაც მთავარია
უნიჭიერესი სწავლული მდივანი, ქათინაურებში ჩადნა შუქრი, მაგრამ მაინც მიკვირს, მთავრობამ, ასეთ ოპერატიულ მწვანე შუქი,
რომ აგინთოდ?!
–გაგვიმართლა, კორუფციასთან დაუნდობელი ბრძოლა აქვთ გმოცხადებული და თავისიანებსაც
არ ინდობენ.... მოდით, მოდით, სავარძლებში მოისვენეთ, მალე, ხის საწარმოდან
გამზადებულ სცენას მოიტანენ და დავიწყებთ!
–მერე სიძე?!
–ნუ გეშინია, სასიძოც მათთან ერთად
მოვა...
–ბრავო ძმავ, ბრავო! ვიცოდი,
არ შემარცხვენდი და შუქრიმ, თითქოსდა დრო
იხელთა და საპარტაძლოს მერე დედიას
ძალუმად მოეხვია.
*
„ხატოვან
აღქმათა
ობსერვატორია“
/სათავგადასავლო
რომანი/
–წამშია
ყველაფერი!–„...სწადდეს–ბნელსა
ანათობენ...“–
„კოსმიური ცოდნის“
ნაკვალევზე ...
„...სწადდეს–ბნელსა
ანათობენ...“
უიღბლობით მოსვირინგებულ ყოფაში, შორეთიდან შემოღწეულმა მანუგეშებელმა
განწყობამ, აბესალომისა და
მისი საახლობოს მაძიებლურ არეალში, სიცოცხლის ხალისი
გაამრევალფეროვანა და
მართალია, მიწისქვეშ შემალული ისტორიული
ქრონიკების
გამო, ცისკენ,
არცთუ, ისე
ხშირად აღაპყრობდნენ მზერას,
ალტრუიზმით გამამაცებულები, ერთურთში ბევრად
უფრო საიმედო დასაყრდენს ხედავდნენ, ვიდრე,ადრე...
დარიშხნით გაჯერებული თუ
დარიშხნის ოქროს მინარევი
მადანი,
ოფიციოზის მიერ
აღიწერა
და გამაგრებითი თუ
უსაფრთხოების დამზღვევი სამუშაობის ჩატარების შემდეგ დაკონსევრდა; ხმა
დაირხა, მადნის
მოცულობა, მცირე
რაოდენობისა გამოდგა, სულაც არ
გახლავთ წიაღისეული, ძველად,
მექარავნეებს შემოჰქონდათ სამკურნალო მიზნით,
ხშირად კი,
სადგომის საფასურსაც იხდიდნენ დათქმული ულუფებითო. მაგრამ
საშოვრზე დახარბებულ, მეწარმეებად მოვლენილ ყაჩაღებს, მისი
წარმომავლობის გამოკვლევა, არც
უცდიათ, როგორც
კი იყნოსეს, მაშინვე მადნის
მისაკუთრებას დახარბდნენ. ოპოზიცური მედია
რიხით აცხადებდა: უშიშროების გააზრებული სპეცოპერაციის წყალობით ხალხისა და
სახელმწიფო ქონების მისაკუთრების მცდელობა აღიკვეთაო... იმასაც
დაურთავდნენ, მომავალში, მინარევის დარჩენილი მასა
ექსპონატად იქნება
წარმოდგნილი, კეთილმწყობილ ჯურღმულებში გნთავსებულ მუზეუმში, მსურველებს, მისი
მონახულება შეეძლებათო. .ასე
იყო უნდოდათ ლეგნდას, რეალობად აღიარებდნენ, რეალობას კი
–ლეგენდად. დაადგინეს, იქაურობას სახელიც მიუსადაგეს და
კვლევით ცნტრს
გადასცეს.
ამასობაში, რუსაუდანისა და
აბესალომის ქორწინება საუცხოოდ წარიმართა; შუქრიმ
თავისებურად „გაშანსა“ და
უკვე კვლევითს დაქვემდებარებულ ციხე–დარაზის ნაშთთან შემორჩენილ მარტოხელა კლდეში
ნაკადულთან, განლაგებულ საქორწინო მაგიდებთან, სტუმრების სახით,
სხვადასხვა ეროვნული სამოსითა და
მიხვრა–მოხვრით მოზეიმე შოუმენებთან ერთად,
საპატიო სტუმრებად მიწვეული პერსონები, მართლაც კომფორტულ გარემოში ანებივრა. ქართული სიმღერა, ცეკვა–თამაში, ფლირტაობაც კი
ხომ მრავალს ხიბლავდა, მაგრამ
ზოგი ლათინო–ამერიკელების შემოქმედებამ, უფრო
მეტად გაიტაცა და
მალე მათი
ამპლუებიც მოირგეს.
თითქოს, იმის
დამადასტურებლად, რომ
ესპანური, პორტუგალიური, ფრანგული, გერმანული და
სხვა, თავის
დროზე ევროპიდან ამერკის კონტინეტზე ბედისა
თუ უბედობის გამო
გადმოსახლებული ხალხები, გენეტიკურად, ქართული წარმომავლობისა იყვნენ;
მუსიკა, სიმღერები, ცეკვები იბერიულ გენს,
შესაფერისად იხდენდა.
შოუ შუქრისა და
დედიას სცენარით ვითარდებოდა; დადგმა
კი, მეცენატმა დააფინანსა.
ტელევიიზით გადაიცემოდა და
არც სამთავრობო პარტიის აქტივისტები მოიხსენიებდნენ აბუჩად,
ალბათ, გავიადინის ხორცის
მქონე, მოკაშკაშე თუთიყუშის გარშემო გავრცელებულ ჭორებსაც უწევდნენ ანგარიშს. ჭორებს
კი, ყველა
ეპოქაში ჰყავდა
ფართო აუდიტორია; მათში,
მრავლად იყვნენ,
სხვადასხვ აჯურის
ჩინოსნებიც, ჭორი,
ზოგჯერ ყოფაში,
რეალურ სახეს
იღებდა და
მოძლიერებული ინტერესის შედეგად, საარსებო ატრიბუტადაც მკვიდრდებოდა.
მერ ეგალაღებულმა რუსკამ
მეუღლეს სთხოვა, ერთხანს ჩემთან
ვიცხოვროთ, ჩემს
მშობლებს
გაეხარდბოდათ, თანაც, იმდენი
რამ
გვაქვს
კვლევით სამუშაოებთან
დაკავშირებით ერთად
გადასაწყვეტი, ჯობია
შინაურ
გარემოში
ვიყო, და წვრილმანების
გამო, ტყუილუბრალოდ არ მოვცდეო.
–არაა
პობლემაო...–რადგან,ახლა
რუსუდანზე, უფრო
ახლობელი
არც
არვინ
გულებოდა. ბოლო დროს,
დედამისს
შუქრი, ბევრად
მეტად
ახსენდებოდა და თანაც, მისთვის, საკუთარ ჯანმრთელობასა და
გარეგნობაზე ზრუნვა
ქცეულიყო პრიორიტეტად, ნაცნობი ქირურგის ხელშეწყობით, პლასტიკური ოპერაციაც კი
გაიკეთა. ის
და მისი
მეგობარი ქირურგი, ქორწილში, შუქრიმ,
თავის მეგობარ ქირურგთან ერთად
მიწვია და
შოუში უცხოპლანეტელ მოგზაურის განსახიერება სთხოვა.
ბებიაც ონავრულად დასთანხმდა და
შოუდ შეფერადებულ ქორწილში, მეგობარ ქირურგთან ერთად, მარსელ
ინტელექტუალის იერსახითა და
ჩაცმულობით წარსდგა.
ზოგს, ექსტრავაგანტურად მორთული წყვილი,
მართლა მეზობელი, მონათესავე პლანეტიდან ეგონა,
ერთმა მოფლირტავე ხანშიშესულმა ქალბატონმა, მარსელ
ქირურგს, დაუზარებლად ჰკითხა:
თქვენთან, როგორი
ამინდებია და
როგორ მოგაგნოთო...
„მარსელი“ მამაკაცი, არ
დაიბნა.
–ამჟამად, ჩემს
მისაღებში, მეტისმეტად დიდი
რიგია, ასე
ათი წლის
შემდეგ, საბაგიროში ,ჩაჯდებით, მთაწმინდაზე ამოხვალთ, ქანდაკებით მიცნობთ და
მკერდზე დააკაკუნეთო.
შუქრი შეესწრო ამ
შემთხვევას და
რა თქმა
უნდა, შოუდ
გათვლილ გადაცემაშიც მიუჩინა შესაფერისი ეპიზოდი, „ფეიკებით“ გაბრუებულ პერსონებში, აღმოჩდნენ ისეთებიც, რომლებიც უკვე
შესაფერის ტურისტულ სააგენტოებს ეძებდნენ.
დედიამ
კორომში, ნაკადულთან, სახელდახელოდ
კეთილმოწყობილი, მომცრო
სახლები
ჩაადგმევინა
და ესეების
წერით
შეპყრობილი, ერთ–ერთ მათგანში იგადავიდა
საცხოვრებლად, ანდრემც, შორიახლო დაიდო
ბინა, ხშირად
უწევდა მიწისქვეშეთის მონახულება, რადგან,
ჯურღმულოვანი ღირსეანიშნაობის, გარე
სივრცის კეთილმოწყობას, მიწისქვეშეთის არეალის გათვალისწინებით იაზრებდა. შუქრიც
მსგავსი მოვალეობებით გახლდათ დაკავებული. ანდრე, ხშირად
განმარტოვდებოდა ნაკადულთან, „მარტოხელა კლდესაც“ მიაკითხავდა ხოლმე,
ეფერებოდა... მაგრამ
ყველაზე უფრო
იმ ხიბლავდა, რომ დედიასთან გაშინაურება შესძლო. დედიაც
დაუმეგობრდა, თუმც,
მამად, მაინც,
ვერ აღიქვამდა, მაგრამ
გრძნობდა რომ
განგებამ, მშობლისადმი, სტიქიურად აღძრული წყენა
მიავიწყა, მის მამად
აღქმას ესწრაფვოდა, მოცალეობისას
ნაკადულთან
მოთავსებულ
სავარძელში
მჯდომ ანდრეს
ფინჯან ყავასა
და ორცხობილას მიართმეევდა. კაცი
ხარობდა, შვილიშვილი, რომ
მყოლოდა, აუცილებლად შენისთანას ვინატრებდიო... მერ
ე სილვიაზე ფიქრი
მოეძალებოდა და
თავის თავზე
ბრაზობდა, ასე
როგორ წავხდი
სალვადორში ვერ
ჩავედი, რათა
მისი ბედი
გამერკვიაო, მაგრამ
იცოდა, იმეზეც
ეჭვობდა, რომ
ქალი, შესაძლოა, სრულიად ახალი
ცხოვრებით ცხოვრობდა, უევე
სხვაზე იყო
გათხოვილი; ბდისწერას ხომ,
უამრავი ვარიანტი ჰქონდა.
სიბერისას, ძლივს
სამშობლოში მოიკიდა ფეხი;
ახლო მეგობრებიც აქ
ეგულებოდა. და
მათ მიერ
დაფრქვეულ აურასთან სიახლოვე, სიცოცხლისადმი, ბალღურ
ხალისს მატებდა.
ვითომდაც
ეკვადორელი „ინკოგნიტო
ქალბატონი“, თითქოსდა ინტენეტიდან გაქრა,
ალბათ, რაღაც
მისთვის არასასურველი იყნოსა.
და ორიოდე
კვირის
შემდეგ, მეუღლის ბინაში
მცხოვრებ
აბეს, თავისეული
თავისუფლება
მოენატრა
კვლევით
ინსტიტუტში, რუსუდანის
ოფიციალური
დაბრუნებით
ისარგებლა
და მოურიგდა; ერთ
იორი
დღით
ბინას
დავხედავო, თანაც, თუმც,
უკვე
თავი დაარწმუნა, ვიღაც,
მისთვის
იდუმალი
და უხილავი, რობაიებად
მოხმობილ
სტროფები
სცარცის
ქაღალდებზე
გამოსახვით
ამასხარავებდა, მაინც
აინტერესებდა, თეთრ
ფორმატებზე, ისევ
გრძელდებოდა, ვითომდაც იდუმალი დერვიშის რობაიების „გადმოკოპირება“ თუ
არა.
უპიველესად, ბინა
გაანიავა, ფანჯრები
გამოაღო, მოეჩვენა
საიდანღაც
მტრედისნაირი
არსება
წამოფრინდა, ფანჯარაში
გასხლტა. აბეს
კი, თითქოს
მიუღუღუნა, „ხან
უხილავი, ხანაც
ხილული, უმეცართათვის
ბნელსა
შთენილი!“
განჯინაში, ცარცის
ქაღალდის
ფორმატებში, შეფუთული, პერგამენტები
მოიძია,ფურცლები
სუფთა
იყო. არავითრი
მინაწერი, არავითარი
მინიშნება...მაგრამ თაროზე,
გამოსაჩენ ადგილას, სავიზიტო ბარათის მაგვარი დოკუმენტი იხილა.
იგი უცნაური კალიგრაფიით გახლდათ „მოსვირინგებული“ და
იუწყებოდა: რომ
მოწმობა ეკუთვნოდა მოქალაქე აბე
გრიალანს, მისი
წარმდგენი გახლდათ ხელოვნურ ინტელექტუალთა, მუტაციურ ფრთის
საზოგადოექრივ–პლიტიკური პარტიის წევრი.
–ნეეტა,
ვინ მეჯადქრება?!–წამოცდა გაოცებულს, მერე
დამაბეზღებენ, რომ
არარეგისტრირებულ პარტიას გულშემატკივრობს და...–სიცილი აუტყდა.
ფანჯრიდან, კორპუსის წინ
ჩამავალი ქუჩის
მოსაზღვრედ მდებარე სკვერი
მიმოათვალიერა, იმ
სკვერში, შადრევანთან მდგომ,
გრძელ სკამზე,
ზოგჯერ ისვენებდა და
იქვე, ჯიხურში შეძენილ ჟურნალ–გაზეთებს ათვალიერებდა. ახლა,
იმ სკამზე
რადენიმე საეჭვო ტიპი, დაბალ ხმაზე ბჭობდნენ, იერისა და ჩაცმულობის მიხედვით, ადგილობრივები, არ უნდა ყოფილიყვნენ, თითქოს,
ერთმა ის
ფანჯარა შეთვალიერა, რომეთანაც იდგა.
უნებლეთ, კვლევითის ჟურნალში, დედიას
გამოქვეყნებულ ესსედან, ჯურღმულის უცნობი
ტყვის ჩანაწერებს მიმოვლო მზერა;
„მოლანდება არ
გახლავთ, მხოლოდ
ფსიქიური მოვლენა, გარკვეულ ვითარებაში, მას
მუტაციური ფანტომი უქმნის,
წარმოდგენით იერსახეს...“ მერე, შეეცადა, ამგვარ
აზრთა მსვლლობა მიეტოვებინა და
გამომწვევად წარმოთქვა:
–აბსურდი!–თავი
შეაგულიანა,–დაიკიდე რა! ეს იმას
ჰგავს, ზღვაში
წვეთის ძებნა
დაიწყო!–მაგრამ
აბსურდი არ
ეშვებოდა.
რუსთველისეული „ქაჯები“
გაახსენდა:
„ქაჯნი სახელად მით ჰქვიან, არიან ერთად კრებულნი
კაცნი, გრძნებისა მცოდნენი, ზედა გახელოვნებულნი,
ყოველთა კაცთა მავნენი, იგი არვისგან ვნებულნი;
მათნი შემბმელნი წამოვლენ დამბრმალნი, დაწბილებულნი.“
***
„იქმენ რასმე საკვირველსა, მტერსა თვალსა დაუბრმობენ,
ქართა აღძრვენ საშინელთა, ნავსა ზღვა-ზღვა დაამხობენ,
ვითა ხმელსა გაირბენენ, წყალსა წმიდად დააშრობენ,
სწადდეს – დღესა ბნელად იქმენ, სწადდეს – ბნელსა ანათობენ~
***
„ამისთვის ქაჯად უხმობენ გარეშემონი ყველანი,
თვარა იგიცა კაცნია ჩვენებრვე ხორციელანი“…
კვლავ სკვერი
და შადრევანთან მდგომი
თუჯის სავარძელი დაზვერვა. იქ არავინ
იყო.
„ჰო, ჰო!–თითქოს შორეთიდან დაუმოწმა უცნობმა–უკვე, ქვეყანაში, უამრავი ცრუკაცი, ცრუქალი ბოგინობს და ფხიზლად იყავით... რუსთაველისა არ იყოს, ცრუ კაცი კარგად ვერა იქმს, საქმესა გაძნელებულსა... იფიქრე, იფიქრე!“
–რა გინდა, რომ იფიქრო, ერთი ნათელია, ის ვიღაც „იქსი“
უჩინმაჩინის როლში, მუტაციურ
ფანტომთა გალერეას შთამაგონებლად ავსებს...
„ალგორითმების კრებულიც“ ,
რომ იყოს, ჩემს წარსოსახვაში, უკვე
გარკვეულ მხატვრულ შეფერილობას იძენს
და გინდ
მუტაციური ფანტომი ეძახე, გინდ „მისტრ
იქსი“, ჩვენ ხშირად
ვმეგობრობთ ან
ვიბრძვით, ჩვენივე წარმოსახვებთან და...
უნებლიეთ, ვაჟა–ფშაველა გაიხსენა; „მინდია ტყვედა ჰყოლია თორმეტ წელს თურმე ქაჯებსა.“ მოუნდა, ამ მიმართებით მეხსიერებიდან, სხვა ცოდნაც წამოეკრიფა, „ქაჯი; ავისული, ეშმაკი. მაგრამ აქ, ვგონებ ეთნოლოგიაში დაფუძნებული ანამიზმი, უნდა გავიხსენო, ანუ, უსულო და სულიერი საგნების გაადამიანება და რა ვიცი, მუტაციურ
ფანტომებისა რა მოგახსენოთ, მაგრამ წყალი, რომლის გარეშე დედამიწაზე სიცოცხლე წარმოუდგენელია და ვერც ვერავინ ცოცხლობს, უსულო საგნად არის აღქმულ– მოხსენიებული, ნივთიერებას გამოხატავსო, უსულოა იმიტომ, რომ საკუთარი ძალით გადაადგილება არ შეუძლია, მერედა ვის, წყალს არ შეუძლია საკუთარი ძალით გადდაადგილება?! ააბსურდ! სულიერია ხვლიკი, ბუზი, კოღო და წყალი უსულოა, ააბსურდ!“ მიხვდა დროს გაყვანა ჰქონდა გუმანში. „ხატება სიყვარულისა, ფრთახატულა მედიტაცია, პატივმოყვარე ტიპისთვის...“ წვალობდა, ცდილობდა, მეხსიერებაში, თითქოსდა გაცრეცილ ფრესკად შემორჩენილი სიყვარულის ფერების აღდგენას... „რას მივედმოვედები?! რაღაც, უცნაური წინათგრძნობა მაქვს... საშიშია, სუიციდზე ფიქრი, არ მომეძალოს...
–არც იფიქრო!–ჩაესმა ნაცნობი ხმა
სმარტფორმიდან.
–რა ხდება?!
–თქვენ დამირეკეთ! მე გავიხარე, შეფს მოვაგონდი მეთქი...–დედია იყო.
–შესაძლოა, რაღაცნაირად მუტაციურ მდგომარეოაში ვარ... ის მინდოდ
ამეთქვა, საინტერესო თხრობა
გაქვს, ოღონდ,ზოგჯერ შემაშფოთებელი, ალალად მინდა
გამოგიტყდე...
–რომ მე ოკულტიზმის მიმდევარი ვარ და ველტვი სულიერ სამყაროში შეღწევას, იმ ქვეყნიურ იდუმალ ძალებთან კავშირს...
–საიდან მოიტანე?!
–რუსუდანმა, ჩემი მოკვლევების წაკითხვის შემდეგ, თავისებური ინსტრუქტაჟი ჩამიტარა...
–მერე, შენ რას ფიქრობ?
–იმას, რომ ქაჯი ნამდვილად არ ვარ, ფატმანის არ იყოს, არც სალ კლდეს ვარ მინდობილი, არც მავნე ვარ და უბრალოდ, ახლობელ ადამიანსაც შეუძლია გული მატკინოს...
–არა, შენ შემოგევლე, შენი წყენინება არც მიფიქრია!
–სოს! არ დაგავიწყდეს, რომ უკვე, ოფიციადურად ხართ
ჩემი დეიდაშვილის ქმარი...–ჩვეულებისამებრ ქარაგმულად შეეთამაშა დედია.
–ნუ მაბნევთ, იმის
თქმა მინდოდა კი
ჩანს, რომ რუსას
მოპოვებულ, ჩანაწერებს მიმოიხილავ, თან შენი
კომენტარებით აზავებ, მაგრამ, ზოგან, მეც
გამიჭირდა გარჩევა, სად
შენია და
სად უგზო–უკვლოდ დაკარგულის მსჯელობა...
–ჰოდა, გაანძრიეთ ტვინი! ბოდიში, ბატონო აბე, შეურაცხყოფად არ
მიიღოთ, პირადად თქვენ, კი არ
მყავხართ მხედველობაში. მინდა მკითხვლმა მზა
ბუტერბროდებივით კი
არ შთანთქოს ტექსტი, არამედ, თავად მიეჩვიოს ორმხრივ, თუნდაც სამხრივ აზროვნებას, ანუ აქაც
იყოს, იქაც და
იმის იქითაც...
–ანუ, კვანტურ აზროვნების აღსაქმელად ექაჩებით მკითხველს...
–რა ადვილია თქვენთან საუბარი...
– თქვენი, ესეც წაკითხული მაქვს, სადაც განმარტავთ...
–დიახ– დედიამ ტექსტი
შეაშველა,–”კვანტური პწკარი” თავისი
მეტფორულობით,
ორაზროვნულობით,
აბსტრაქციზმით,
პარალელიზმებით,
(თუნდაც,
სიურრეალიზმის კვალობაზე), თავისებურად, უნდა მიანიშნებდეს, რომ სტრიქონსა თუ სტროფში,
ნართაულად ასახული აზრის გარდა,
სხვა,
უფრო მრავალფეროვან სააზროვნო სივრცეში გამავალი ”პორტალის” ( ფანჯრის, დერეფნის) შიფრი
იმალება.
იქნებ,
ეს მხოლოდ
სასურველი ტექსტის მცირე ფრაგმენტი იყოს, მაგრამ
იგი,
შესაძლოა,
იმ იპულსების აღმგზნებად იქცეს,
რომლებიც მკითხველს ინტუიციას გაუმახვილებს და
ჯერ კიდევ უცნობი სააზროვნო სივრცისკენ, ხედვის
არეალს გაუკვალავს…–თუ
არ მოითენთეთ
ორიოდე აბზაცს
დავამატებ...
–დიახ,
დიახ! საინტერესოა...
–ამ ციკლით
წარმოდგენილ აზრთა
ძირითადი დინამიზმი, აზრობრივი ძიების კარნახით,
სახიერისა თუ
არასახიერის სხვადასხა პოეტური ფორმითა და ”კვანტური ნახტომით”
დაკავშირებაა;
პწკარები,
შიგადაშიგ,
თავისებური
”ულუფებით”
ასხივებენ შესაბამის ჭეშმარიტებას… კვანტური მექანიკის ”უცნაურობები”, ხშირად ჩვეული
ფანტასტიკის საზღვრებს გამომწვევად გასცდება; ანუ
...ერთჟამიერ და
ნნაირგვარად თუ
გსურთ
„იღვაწოთ“;
შეიმეცნეთ
კვანტური სუპერპოზიცია; ...
–ორიოდე საათის წინ რუსას ვესაუბრე, მითხრა
ნოსტალგია მოეძალა
და თავისთან
წავიდაო, დეპრესიაში რომ არ
ჩავარდეთ, მეც
შევეცდები განცდები
შეგიფერადოთ!–დედია
აკიკისდა.
–მართლაც,
ამ ტექსტის
წაკითხვის შემდეგ,
ამაობაზე ფიქრი,
აღარ დაჯაბნის
მკითხვლს,–აი,
ჟურნალი,
ისევ გადავფურცლე, თქვენი ესე
მოვიძიე და
ორიოდე აბზაცს,
მეც შეგაშველებთ:
თუ ნაწილაკები,
ერთდროულად,
მრავალ გარემოებაში არიან;“ რატომ არ შეიძლება, ჩვენი
ფიქრები,
აღქმები,
ჭვრეტანი და
ასე შემდეგ; სხვადასხვა სივრცეში ერთდროულად იმყოფებოდნენ; თუნდაც, ჩვენთვის შეუმჩნევლადაც კი, და როცა, „მღვიძარე“ გონის მონაკვეთი,
მიზანდასახულად თუ
უნებლიეთ,
რომელსამე მათგანს ჩაავლებს, „მონადირებული“ ფიქრი, განწყობა,
ჭვრეტანი,
იმ გამოძახილის თუ გამოძახილთა არეალის დინამიზმით წარიმართოს...
–სუპერ!
ინტერაქციული საუბრები
უნდა ჩავატარო
მკითხველთან...
–არ
იქნება ცუდი!
მე მხარს
დაგიჭერთ...
–აი,
ახლა, ჯურღმულის
ტყვის ჩანაწერებში გარკვევას ვცილობდი,
ჩვეულებრივი მკითხველი,
შესაძლოა, არც
დაინტერესდეს, რადგან
ზღვარგადასულ ფატაზიად
აღიქვამს...
–და
რა შეიძლება
იყოს ზღვარგადასული?
–ეს
ისე, ფიგურალურად წამომცდა, მე კი შემეცნება–მიგნების ჩვეულ
შესასძლებლობად მიმაჩნია...
–ვთქვათ?
–კვანტური უკვდავება
აცხადებს, რომ უსასრულო, მულტისამყაროში
თქვენ ყოველთვის აღმოჩნდებით იმ რეალობაში, სადაც
ცოცხალი ხართ.
–ჰიუ ევერეტის ჰიფოტეზაზე მეუბნებით?
–დიახ, დიახ , 1957 წელს გამოუთქვამს ამგვარი ეჭვი, თუმც იქამდე, მსჯელობის ასპარეზზე
„კოპენჰაგენის ინტერპრეტაცია“,
„შროდიგერის კატა“ და სხვა მსგავსი სააზროვნო ექსპერიმენტები გახლდათ მსჯელობის საგნი, მაგრამ ის, რომ ცოცხალი რჩებით, აღმოჩდებით
რა, იმ რეალობაში, სადაც სიკვდილი არ არესბობს. კვანტური ფიზიკის მიმდევრებსაც აბსურდად მიაჩნიათ...
–არადა ,შესაძლებელია...
–თქვენ
გაიხარეთ, ასე
მიაჩდა ჯურჯმულის
ბინადარსაც და
იგი იმ
დგილის გამოთვლას
ცდილობდა, სადაც
კვანტურ გვირაბში,
მისი მეს,
სუბლიმირება იქნებოდა
შესაძლებელი...
–და
იმ სამყაროში
გადაინაცვლებდა, სადაც
მისი სიცოცხლე,
ახალ აასპარეზს
ჰპოვებდა...
–თქვენ
გაიხარეთ, მთლიანობაში ასეა, თუმც, ჯერ არ
მაქვს დახვეწილი...
–და
მიაგნო?
–ეგ
არ ვიცი,
მაგრამ, ის
კია საინტერესო, ჯურღმულის რა
მოცემულობა ჰქონდა
მხედველობაში...
–თავის
ათასი
დაკვრით
გიხდით
მადლობას,
ისე ვერ
გამოგემშვიდობებით რჩევ
არ გკითხოთ, სხვათაშორის რუსუდანმა მირჩია, აბეს
დაეკითხეო...
–გისმენთ!
–ერთი
უცნობი ქალბატონი
დამიკავშირდა, ჯურღმულის დაღუპული
ტყვის დად
გამეცნო. თუ
ჩემი ძმის
ჩანაწერების გმოქვეყნებას აპირებდი, ნებართვა ჩემგან
უნდა აგეღოთო,
ავუხსენი, ჯერ
ერთი თქვენი
ძმის ვინაობა
დღემდე დადგენილი
არ არის,
მეორეც, მისი
ჩანაწერებიდან სიტყვაც
არ მიმითვისებია, ჩემს
ტექსტებში კი;
მხოლოდ დადებითად
მოვიხსენიებ მეთქი...
–ის
კი, გიჩივით,
მე რომ
მორალური ზარალი
მივიღე..
–რუსუდანმა
გითხრათ?!
–ჰო,
გირჩევს მანევრსო...
–თავდაპირველად, იმ ქალის
ნაღდი წარმომავლობა უნდა დადგინდეს...
–თავისი
გვარიც არ
მითხრა, ჩემი
ნახევარძმა იყო
და არ
მინდა დედაჩემს,
სახელი წავუხდინოო...
–იაფფასიანი ოინბაზობაა, შენ არ ინერვიულო,
თანაც, როგორც
ვიცი, დედანი
რუსუდანს სეიფში
აქვს ჩაკეტილი,
შენ ფოტოასლებს გიგზავნის....თუ რამე, როგორც ჟურნალის
ერთერთი დამფუძნებელი, პასუხს, მეც ვაგებ...
–აი,
ეგ მესმის,
მძიმე ალტირელიაც გავიჩინე...
–მაგ
ქალბატონს, ალბათ,
უფრო ის
აინტერესებს, ოქროშერეული დარიშხანიდან, მასაც, ხომ
ერგება წილი...
–არ
გამიკვირდება... თქვენ
კი, მეგობრულად დამამშვიდეთ დ აესეებშიც, ჩემს
მოგონილ ტექსტებს,
ჯურღმულის ტყვის
სახელით ნაკლებად
მოვიხსენიებ... გელოდეებით, მის მეხსიერებას, თიქოს სამახსოვრო მძივივით შეაბა
ბოლოს...
–დაცა, დაიცა, მორალური შეურაცხყოფა გავანულოთ, დაუმესიჯე, როგორც
ჩანს ჯურღმულში
ჩაძირული ეკლესიის
ზარების რეკვა,
თქვენამდეც მოდის, და ჩვენი
ჟურნალის მომავალი
ნომრისთვის, თქვენს
მიერ განცდილ
ამბავს, რარიგ
უცნაურიც არ
უნდა იყოს,
ხომ არ
გამოგვიგზავნიდით, სიამოვნებით გავეცნობით, იმედია მოგვეწონება და...
–ბრავო,
ბატონო გრიალან,
ბრავო, დახვეწილო
მკვლევარო! დიდებული
სვლაა... ის
კი არა,
შესაძლოა შეხვედრაც
დაუნიშნო...და
უცებ წაულექსა:
–როს განვიბანე ლოცვის საკმევლით,
როკვასა მოჰყვა სიბრძნე ციური,
ციალში შეველ მიღმური ჭვრეტით,
სულსა ერთვოდა სხივთა კრებული.
–თითქოსდა, მაცთუნებლად გაეხუმრა მერე.
–რა
ხდება?!–შეცბა
აბესალომი.
–რა
ვიცი, ჩემდა
უნებურად წამოვროშე––ეს სტრუქტურები ტოპოლოგიური დეფექტებია სივრცე-დროის ქსოვილში, რასაც კოსმოსურ სიმებს უწოდებენ. მიჩნეულია, რომ ეს არის პროტონის სიგანის ნაოჭები, რომლებიც ადრეულ სამყაროში სივრცე-დროის გაჟიმვასთან ერთად გამოჩნდა, შემდეგ კი ადგილზე გაიყინა,–ამას კი, ჟურნალში ვკითხულობ, ჩემი
არაა ,ნათარგმნია, რა მემართება, ვერ
გამიგია.
–დამშვიდდი, უბრალოდ გადაიღალე, უნდა
დაისვენო!–ჰო კარგი,
იმოქმედე!–და
სმარტფონი გათიშა,–ნუთუ ეს გოგოა
მისიტერ „იქსი“,
მაგრამ როგორ,
მაშინ ხომ,
ერთმანეთს არც
ვიცნობდით?! „მთავარია,
ეჭვმა არ
დაგჩაგროს, ნუთუ,
ისეთი, მნიშვლევანი ფიგურა გახდი,
რომ შენზე,
ტოტალური მოსმენა–თვალთვალი ხრციელდება.
და უცებ ფანჯარაში,
სკვერთან, მარლაც
რომ „მისტერ
იქსივით“ დახვეწილი
აღნაგობის მამაკაცს
მოჰკრა თვალი.
სმარტფონს თავი
მიანება და
ფანჯარა გამოაღო,
კაცი დაიტალღა
და სივრცეში
განილია.
აბემ მოახერხა და
გაიცინა.
–როგორც
ჩანს მეც
ვურევ...–ანუგეშა
თავი, „მისტერ
იქსს“ კი, როგორცჩანს,
ექსტრასენსული ნიჭი
აქვს, ჩვენს მოსმენა–
დაპროგრამებას ერთლროულად ახერხებს; კვანტური ჩახლართულობის პირობაზე, ეს მარტივი რამაა...და თითქოს „მისტერ იქსის“, ჯერ არ დასმულ
კითხვას პასუხი
მორჩილად გასცა– ეს სტრუქტურები ტოპოლოგიური დეფექტებია სივრცე-დროის ქსოვილში, რასაც კოსმოსურ სიმებს უწოდებენ. მიჩნეულია, რომ ეს არის პროტონის სიგანის ნაოჭები, რომლებიც ადრეულ სამყაროში სივრცე-დროის გაჟიმვასთან ერთად გამოჩნდა, შემდეგ კი ადგილზე გაიყინა, მაგრამ აქ გაჟიმვა კი არა, გაჭიმვა წერია და ჩემდა უნებლიეთ სენსაციური აღმოჩენა გავაკეთე, რომ შესაძლებელია სივრცე-დროის გაჟიმვაც! ჰო, კვანტურ ფიზიკაში, ამგვარი რამც მოსულა...
ცარცის ქაღალდზე, მეწამულისფრად ამოტვიფრულ მამაკაცის პორტრეტს დააცქერდა, რომელიც, თითქოს, თავისივე შუქში, აბრდღვიალებას აპირებდა.
თქვენ ბრძანდებით, ოღონდ, ფოვისტური მანევრით, მარტივი კონტურები და გრძნობათა ამღვძრელი მაგია... დიახ, ხართ და არც ხართ...
–კი ვიცოდი, გამორჩეულად ნიჭიერი, რომ იყავი, მაგრამ თუ...
–პირველად, რომ გავმიჯნურდი, მაშინ დავიწყე, ანრიზე, ბევრად უმცროს ასაკში...
–მატისზე მეუბნები, საინტერესოა, საინტერესო...–ისე მშვიდად შეხვდა ამ ამბავს, თითქოს სიტყვა გამიჯნურება, არც გაუგია–ჰო ფოვიზმი, რამდენადაც ვიცი, ფოვები, ამგვარი ხელწერის მხატვრებს, რომელიღაც კრიტიკოსმა შეარქვა...
–არ გინდა, ზეპირად ვიცი, ანრი მატისის სამხატვრო არეალი და მისი მახასიათებდები... ანუ, ქალის ცხვირი შეიძლებ იყოს მწვანე, ადამიანის სხეული ნარინჯისფერი ან ცა წითელი, მაგრამ, მე მას არ ვიმეორებ, ჩემთან მთავარია, მარტივი კონტურები და ამ კონტურებიდან გამომდინარე გრძნობათა აღმძვრელი აურის ფერები... ახლა ის მითხარი, როცა ჩემს შედევრს უცქერი რას გრძნობ?–ქალიშვილმა ხელით აიძულა მისკენ მიეხედა.
–სითბო მეღვრება გულში...–ღიმილით მიუგო და ისევ სურათს დააცქერდა.
დედია საფეთქელთან ეამბორა.
–ამისთვის ღირდა ის მწველი ღელვა...–ვნებიანად წაიჩურჩულა,– არ მეგონა, თუ ის უცნაური სიზმარი, ასე ამაღელვებლად ამიხდებოდა...
–როგორც ყოველთვის, უცნაურ რამეს ნახავდი...
კი, გუშინ ფრანგ მხატვართა ნამუშევრებს ვათვალერებდი და მერე ძილში, დელაკრუას მფრინავი მეფისტოფელი დამესიზმრა, დამფრთხალს ხელი ჩამავლო და ზემოთ ამიტაცა, სასიამოვნო შეგრძნებამ შემიპყრო და მივენდე, აი, ახლაც, მაგვარი განცდა მაქვს...
–კარგი, ნუ იცი შენებურად ეგზალტირება...–მეგობრულად შეუწყრა არქეოლოგი, „ქაჯნი სახელად მით ჰქვიან, არიან ერთად კრებულნი, კაცნი, გრძნებისა მცოდნენი, ზედა გახელოვნებულნი“, უნებლიეთ გასხლტა მის გონებაში და გაფრთხილდა; ახლა ამან , ის რომ გაიგოს, ქაჯების შესახებ რუსთაველისეული დასურათხატების
გავლენით, დილიდანვე, რომ შეპყრობილი ვიყავი, ნაღდად, ჩვენს სულიერ ნათესაობის მტკიცებას მოჰყვება ,შესაძლოა, ამ მიმართებამ მეც გამიტაცოსო და ქალს გაეხუმრა:
–მეფისტოფელობა მაკლდა, ეტყობა, ჩემი შანტაჟი განიზრახე...–საუბარის თემა ჩაანაცვლა–სიკაშკაშისადმი, შენი მიდრეკილება, ადრიდანვე ნათელი იყო...თავისუფლება კაშკაშა ფრინველს!–შეეცადა ქალიშვილის ჩამძიებლურ მზერას გასხლტომოდა.
–გავიადინაზე მეუბნები?!
–კარგი რა, არც ასეთი ჩახლართულობა ივარგებს... კი მაგრამ, ჩვენ ხომ დავამთავრეთ?!
–პირიქით, ახლა ვიწყებთ, ეტყობა დასრულებული გადაწყვეტილებების მიღებას, ვერ ვახერხებთ...
–ვინმე,
ხომ არ
გვაგვიპნოზირებს?! –ცელქობთ, ბატონო აბე, ზედმეტად ნუ ფრთხილობთ, ასე ექსპერიმენტი ვერ
შედგება... სხვათაშორის, რუსას დღიურები
მაქვს წაკითხული...
რა უკანასკნელ ნაძირალად ხომ
არ...
–როგორ გეკადრებათ! თავიდან შეიყვარებდი...
–მანიპულირების ოსტატი ხართ...
–დრო–სივრცის გაჟიმვამ, რა თქმა უნდა, მოლეკულების, ატომების და ადამიანისთვის სამარადისოდ უხილავი, მცირედზე მცირე ნაწილაკების თანაქმედებით... არ შეშინდე,..
თუმც; ჩემისთანაზე იტყვინ
მამალი გიჟიაო...
–მაგრამ, ძალზე საინტერესოა, შენთან საუბარი... თუმც, ჩვენი
დაახლოება არ
ივარგებს...
მიხვდა, საკუთარ არსში
მიფუჩეჩებულ გრძნობებს უფრთხოდა,–ხელოვნური
ინტელექტის დედაც!–შესძახა დაუფიქრებლად და სმარტფონი, მისღებში მდგომ სავარძლისკენ
მოისროლა.
*
„ხატოვან
აღქმათა
ობსერვატორია“
/სათავგადასავლო
რომანი/
–წამშია
ყველაფერი!–„...სწადდეს–ბნელსაანათობენ...“–
„კოსმიური ცოდნის“
ნაკვალევზე ...
„კოსმიური ცოდნის“ ნაკვალევზე ...
აბესალომი დამფრხალს ჰგავდა, გარეთ გასვლა აღარ უნდოდა, არც მეუღლესთან დაბრუნება. „ასე უცებ, რა მეტაკა? ყველაფერი, ხომ კარგად მიდიოდა, გუდაურში წასვლის დროც მოვინიშნეთ, რა მიყო ამ გოგომ, ასეთი?!“ და იგრძნო, იმ გოგოსთან განმაროტოება, მისი გაცნობისთანავე მოუნდა, მაგრამ არ შეიმჩნია. არადა, ყველაფერი, რომ გამჟღავნებულიყო; ახლობლებთან დარჩებოდა შერცხვენილი...
აიწურა.
–ეცადე, არ გაამჟღავნო, მოიკრიბე ნებისყოფა! ის გოგო ბავშვია, შენ კი, ორმოცდაათს, არა, არა; ბიოლოგიური შეგრძნებებით რამდენიმე წლის მერე შემისრულდება; თუმც, დედია მაინც ბავშვად უნდა მივიჩნიო, ისეთი გარეგნობა აქვს, რომ პირველი ნახვისას ოცისა გეგონება; მაგრამ ოცდახუთისა ყოფილა. არა, არა! მთავარი საერთოდ გავიწყდება, უკვე დაქორწინებული ხარ, თნაც, მის ნათესავზე, არა, არა! ნეტა, რუსუდანი თუ გრძნობს, შენ ძვლივს გააცნობიერე და რუსუდანს, შენთან შეუღლებაზე უფრო, ის ახარებს პირადი კარიერა, რომ აეწყო... ასეა, პირადია, უპირველესი მსაზღვრელი...
ეს იყო, დაოჯახების შემდეგ, მათი ქორწინების შეფასების მცდელობა. და უცებ, ის გაიხსენა, შემთხვევით, მაგიდაზე საფრანგეთიდან გამოგზავნილი კონვერტი რომ იხილა. ოოჰ; ეს ეჭვები... მოეჩვენა სტრესი მიიღო და დაძაბულობის განმუხტვის მცდელობის სურვილით ატაცებულმა, განჯინიდან კონიაკი გამოიღო, პირდაპირ ბოთლიდან, რამდენჯერმე მოსვა.
„იმაზე ვფიქრობ, იცის თუ არა რუსამ ამ, ამ ამბის შესახებ... –ამგვარი
ფიქრი დაიმგზავრა
ძილ–ღვიძილშიში,–
„ისე
კი,
თავად
მიმალავს
რაღაცას
და
მაგიდაზე თვალმოკრული, საფრანგეთის, რომელიღაც ქალაქიდან გამოგზავნილი კონვერტი გაახსსენდა, სხვათაშორის დავინტერესდი, ინტერნეტის პირობებში, ევროპიდან გამოგზავნილი წერილი, რა ხანია არ მინახია მეთქი; მოხუცი ქალია, ოთხმოოცდაათ წელს მიტანებული და მისთვის, ამგვარ ურთიერთობა უფრო მისაღებიაო...
„ამაზე, ჩემს გამოფენაზე, რომ მოხვალთ, მერე ვილაპარაკებთ, იქ იქნება... კარგით, გალერეის მისამართი მაქ წერია...დარწმუნებული ვარ, გამოფენა სხვა მხრითაც დაგაინტერესებთ...“ ეს დედია გახლდათ. დედია მის მუხლებიდან ადგომა, თითქოს ეზარებოდა, მერე უცებ ბაღის ბოლო მხარეს, მოსახვევთან გაჩერებულ თავის მეწამულისფერი ავტოსკენ; „გოლფისკენ“ გაუჩქარა,–გზად უცებ მობრუნდა და აბეს თვისებურად მოწკრიალე ხმით გამოსძახა,–არ დამაღალატიანო!
აბეს აღელვება დაეტყო.
–ცისკრის ჩვიდმეტი!–ვითომდაც, ხალისიანად გაეპასუხა, თან, შავ ფონზე, მეწამულისფერი კონტურებით გამოსახულ ნახატს, ისევ დააცქერდა.
“კი, შემოქმედებითი ნატურაა...“
და უცებ, შეკივლების ხმა გაისმა, იფიქრა, ალბათ დედიას მორიგი ხუმრობააო, არხეინად მიიხედა. შავად მოხატული ტყავის ნიღბებით სახედაფარული, კაცები, ქალს, გზისპირას მდგომი, კარებგამოღებული ტოიოტას მარკის ავტოსკენ მიათრევდა.
–ჰეი, თქვენ?!–შესძახა აბესალომმა და იქეთკენ გაქანდა. ორ მოძალადეს, ერთდროულად ჩაავლო ხელები, და მათი გამოთრევა შეძლო, მაგრამ იქვე ჩასაფრებულმა დანარჩენმა ორმა, მსწრაფლ აიტაცეს და მანქანაში შეაგდეს, სადაც უკვე, ნაჭრით თვალპირაკრული დედია იწვა.
–ეს რად გვინდოდა?!–გაისმა შეკითხვა.
–ვერ ნახე, ძალით შემოგვეტენა!–იყო პასუხი და აბეს პირში თეთრი ნაჭერი ჩატენეს. მერე, მსწრაფლ გაკოჭეს...–ავტომობილიც დაიძრა.
–აგვეყვანა, სადმე მოყუჩებულ ადგილას და ამ ზედმეტ ტვირთსაც, არ ავიკიდებდით..–გაისმა, რომელიღაც გამტაცებლის საყვედური.
–სხვათაშორის, ეს განსაკუთრებულად
საკვლევია; უბრალოდ
შეფს, მესიჯი მოუვიდა, რომ ეს წაკლა, სამსაათიან საიფორმაციოში აპირებდა გამოსვლას, საქვეყნოდ ჩამოარაკრაკებდა, ჩვენეული კვლევების ამბავს, მიღებულ გრანტებსაც გაგვინულებდნენ...
–საიდან მოიპოვა ეგ სქემები?!
–ეტყობა, ოპოზიციდან ეხმარებიან, ან, ჩვენთან ჩანერგილი ჩამშვებიდან მარაგდება, აა ბიჭო, ეს კაციც მიაძინე, ვერ გრძნობ, დაცქვეტილი აქვს ყურები...
და აბემ ნემსის ჩხვლეტა იგრძნო, „დედიაც გათიშული ჰყავთ“, გაიფიქრა მიძინებამდე.
როცა გონს მოვიდა, სავარძელში იჯდა, ხელები თავისუფალი ჰქონდა, არც, პირში ჰქონდა ნაჭერი ჩაჩურთული...
არქეოლოგმა დინჯად მიმოიხედა. „საკანს, ნამდვილად არ ჰგავს...“ ნიშნისმოგებით გაიფიქრა .
–გამიგია, შედარებით კომფორტულად თუ გინდა, ცხოვრება მოიწყო საახლობოში უნდა გყავდეს, ან უნდა გაიჩინო ბანკირი, ექიმი, ჩინოსანი პოლიციელი, ავდოკატი, ქილერი და –წარმოსადეგმა, მამაკაცური აღნაგობის არსებამ, დატყვევებული ჩაძიებით შეათვალიერა,– არქეოლოგი, იმ ჩამონათვალში ნამდვილად არ იყო მინიშნებული, თუმც, გული მიგრძნობს, გამორჩეული ყნოსვა გაქვთ, ვითარებას ჯეროვნად შეაფასებთ... ხომ კომფორტულად გრძნობთ თავს, ბატონო აბესალომ?
–სხვა შანსი მააქვს?!
–თქვენს სულიერ მდგომარეობაზე კი არა, მე, ეს აპარტამენტი მაქვს მხედველობაში,. ანუ მიწისქვეშა სასტუმროს ნომერი; ავეჯი, განათება, ტუალეტი, სამზარეულო, აი იქ, სარკმელს გამოაღებთ და შორს მანძილზე მიმავალი გვირაბიდან, მდინარისპირა სიო მოგეალერსებათ...
–სუბლიმირებას
მიპირებთ?!
–ჯერ, აქ გვჭირდებით,
აი
უვარგის
მთავრობას
კი...
გატაცებული ის ის იყო შეფხიზლდა. გარშემო ძიმედ მიმოიხდა.
–სად ვარ?!–იკითხა მძიმედ-გოგო სადაა?
–ნუ შეშფოთდებით...–მეზობელ აპარტამენტში ისვენებს, ცოტა მეტი დოზა ერგო, ძალზე აღგზნებული იყო და... ალბათ, მორიგი თქვენი შეკითხვა იქნება თუ ვინ ვარ? ნება მიბოძეთ, თავი წარმოგიდგინოთ, მიწისქვეშა, ღრმა ნაპრალის, გნებავთ, ჯურღმულის ოტელის კურატორი, მეურვე, თუნდაც ზედამხედველი, ჩემი მისია, თვალყური ვადევნო, მიწისქვეშა კომფორტში ნებით თუ უნებლიეთ მოხვედრილები, როგორ გაივლიან აქაურ აკლიმატიზაციას, ამჯერად ასეა, მერე ვნახოთ... სამედიცინო პერსონალის გათვლებით, თქვენ, კარგა სამი საათის გაღვიძებული უნლა ყოფილიყავით, ჰოდა, დავბრუნდი თუ არა ქალაქიდან, თქვენთან დავეშვი... კეთილი, ხვალ გინახულებთ, ახლა კი, თავი მოიწესრიგეთ...–პროდუქტები მაცივარშია... იქვეა აბები, თუ გნებავთ პროგრესული მუტაციიის მკურნალობის კუსი ჩაიტაროთ.. –და როცა აპარტამენტის ბინადარს შეშფოთება შეამჩნია, დაამშვიდა.–არვინ გაძალებთ, დააკვირდებით თანამობინადრეების სასიცოცხლო რესურსებს და თუ სურვილი გაგიჩნდებათ თქვენი სულიერ-ანატომიურ აგებულება მსგავსებრ გადახალისდეს, განიცადოს სპეცმოდიფიკაცია, აი, მხოლოდ, მაშინ დაიწყებთ მიღებას... არ შეშინდეთ, ბიოფანტომად ნამდვილად არ გადაიქცევით, შემხედეთ, მეც მოდიფიცირებული ვარ, ყველა მამაკაცური ღირსება შენარჩუნებული მაქვს... უპირველესად ჭამისადმი გადამეტებული მიდრეკილება აღარ მომდევს, არც ზედმეტად ეგზალტირება და ასე შემდეგ, ამასთანავე ბიოფანტომებს მშვენივრად ვუგებ, ძალზე მდიდარი ბუნება აქვთ, აი რუსთაველი რომ ამბობს, „ქაჯნისახელად მით ჰქვიან, არიან ერთად კრებულნი, კაცნი, გრძნებისა მცოდნენი, ზედ აგახელოვნებულნი“, მჯერა, არ მოიწყენთ! და ერთიც, ჩვენეული ოტელის სავანეში, სმარტფონითა და მისთანებით ნებივრობა გამორიცხულია, რადგან, ამ არეალში საკომუნიკაციო სიგნალები, ბუნებრივად დახშულია, ვერც გააღწევს და ვერც შემოაღწევს... ახლა კი, უკაცრავად, შეფი მიხმობს...-და კურატორი გაქრა, ისე, როგორც გამოთქმაშია; ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ ვერ გაიგო.
„კი, სიზმარს ჰგავს...“ დაასკვნა არქეოლოგმა.
ხალისიად შეეჩვია იმ აზრს, რომ „გამაჯანსაღებელი პროგრამა“, რომელშიც ვიღაცის ძალისხმევით ჩასვეს, უღიმღამო ყოფისგან გულის გადასაყოლებლად, ურიგო არ უნდა ყოფილიყო...
აპარტამენტი, მართაც კომფორტულად გამოიყურებოდა; მაცივარი კარის გაღებისას, მადის აღმძვრელი ჰანგები ჟღერდა. სხვადასხვა ფორმის და შეფერილობის, ანუ საუზმის, სადილის, სამხრის და ვახშმის „შესამეცნებლად“ რეკომენდირებულ მაგიდებსაც, თავთავიანთი მუსიკალური რეპერტუარი ამშვენებდა. ჩაცმულობის თვალის მისადევნებლად გამართულ ოთახს მრავალფერად, სახოვან სარკეებში ორეულის ხილვას, თავისებური მუსიკალური მელოდიები ამკობდა; საპირფარეშოს –თავისი. მაგრამ ყოველი მუსიკალური „სერვისი“, მაშინ იწყებდა ახმიანებას, თუ ამას აპატამენტის ბინადარი ინებებდა.
გასართობ „ბუდეში“, გამართულ ვირტულურ სალონში ბიომანიპულატორებისგან შექმნილი ადამიანთა და ცხოველთა ბიოფანტომური არსებებიც იყვნენ. აბეს ყურადღება მშვენიერმა ქალბატონებმა მიიქციეს, სამართავი პულტით, რომელიმე მათგთნს თუ „შეაცოცხლებდი“, ზღაპრულად მეტყველი გამოხედვა შემოგეგებებოდა... რაც, შემყურეს საამო ცნობისმოყვარებას უღვიძებდა. ყმაწვილკაცი, რომ ყოფილიყო, ალბათ, ცდუნებას ვერ გაუძლებდა, მაგრამ, არქეოლოგმა მალევე გაათვითცნობიერა, რომ, რომელიღაც გასაიდუმლოებული ექსპერიმენტის, იძულებითი თანამონაწილე შექმნილიყო და გადაწყვიტა მეცნიერ–ექსპერიმენტატორის ნებისყოფით აღჭურვილიყო; ცდისპირად მისი გადაქცევის შენიღბული ზემოქმედება, გონივრულად აეცილებინა. პულტი ნაჩქარევად მოიშორა, რამე შარს არ გადავეყაროო, მერე შესაბამისი ფიქრიც მიადევნა, აქ რომ ვარ, უკვე შარში ვარო და სიცილი აუტყდა.
„რა გახდა ეს „მისტერ იქსი“, ასე რომ აგვაფორიაქა. ბოლობოლო, რა აღტაცებით არ უნდა უძახო ჭკვიანი ტექნიკა, მაინც, ადამიანის მიერ შემუშავებული პროგრამების ნაზავია. ტელევიზორების პირველი გამოჩენაც, თავისებური სტრესი იყო. ახლა კი, ჩვეულებრივი ელექტრომოწყობილობაა, ელექტრონის გარეშე, გინდ, არც ყოფილა... “
აბეს, გარეთ გასვლა არ უნდოდა. ტელევიზორი, მისი განწყობებისდა მიხედვით რთავლა ამა თუ იმ
არხს; მაშინაც კი, როცა ეკრანს არ უყურებდა და ბინის სხვა მხარეს საქმიანობდა; მთავარი ის იყო, რომ მისგან წამოსული ხმები ქმნიდა შთაბეჭდილებას, რომ ბინაში, ვიღაც კიდევ იყო. იმჟამად ეკრანიდან, რომელიღაც ასტროლოგი იმოძღვრებოდა: ოცდაერთ იანვარს პლუტონი მეწყულის ნიშანში გააგრძელებს აქტივობას. და იქ ორიათასორმოცდასამ წლამდე იბინადრებს, სამყაროს კი, უდიდესი ცვლილებები ელოდება, მეტწილად, პრგრესის სახით, ისეთ სიახლეებს ვიხილავთ, რომელთა წარმოდგენას, ამჟამად კაცობრიობის ძირათადი ნაწილი ვერ შეძლებსო...
–ამ ცრუდაპირებებმა, ხომ ტვინი წაიღეს...თუ მართლაც, ხელოვნური ინტელექტია, დავადგენთ დედაკომპიუტერის ადგილსამყოფელს და... ანდრეს უნდა დავურეკო, კარგად ერკვევა, ასეთ რამეებში...
„უკაცრავად„!“ ჩაესმა მოულოდნელად „იქსის“ ხმა „ჩვენ უკვე, კოსმიური ენერგიით ვიკვებებით...“
ანდრე შეკრთა...
–კი, ესეც შესაძლებელია.... აკი, გვპირდებიან, ისეთ სიახლეებს ვიხილავთ, რომელთა წარმოდგენას, ამჟამად კაცობრიობის ძირათადი ნაწილი ვერ შეძლებსო...რა ვიცი, ჩემთვის, ვერავითარი სასიკეთო ვერ გამოდნა, უკვე კი, მაგდენი ლოდინის დროც არ დამრჩა, გაღიზანებული ხმით ჩაიდაპარაკა სამზარეულოში კაკაოს მოსამზადებლად გავიდა. „...თქვენი, და იმ ქალბატონის სიყვარულის ამბავზე, ისე ემოციურად მესაუბრა, ამაცრემლა...“ თავისთავად ჩაიშრიალა მის ცნობიერებაში, სალაღობოდ ნათქვამმა. მერე ანდრემ, თითქოსდა შეხსენა: „მოერიდე მაგ ადგილს, მაიას შამანების შელოცვებითაა დაჯავშნული...“ კაკაო მიავიწყდა, ოთახში აღგზნებული მიმოდიოდა. „ჰო, რაღაც, ჩემზე მეტი იცოდა, იქაურობის შესახებ.“–ანდრე თავის მეგობარ ქალზე, სილვიაზე საუბრობდა: იმ დღეს, ჩავეძიე კიდეც, რაიმეს ხომ არ მიაგენი, დღეს, განსაკუთრებით ხალისიანი ჩანხარ მეთქი... ვფიქრობ, კლდის უკანა მხარეს, ჩამონაშალი ქვებით, უძველესი გამოქვაბულის შესასვლელია ჩამარხული... ინდიელთა მითებში, გამოქვაბულები, ადამიანის გაჩენის ადგილად ითვლება და...“ მოულოდნელად, ანდრეს მეხსიერებაში სატრფოს ჩურჩულით ნათქვამიც გაკრთა: “იქნებ, ღმერთების ჩანთის, შიგთავსიც გაიშიფროს... და რომ არ ჩავძიებოდი, თავისებურად დამამშვიდა, ლაბორატორიაში გადავამოწმებ და მერე შესაბამისად ვიმოქმედოთ. კი, ღმერთების ჩანთა ახსენა, მაგრამ საუბარში, ხშირად მოიშველიებდა, რომელიმე ლეგენდიდან, რაიმე აზრის შესავსებად, მისთვის სარწმუნო ფრაზას და მეტად გარკვევა, აღარ ინდომე, მაგრამ მახსოვს, ხელში ტყავის ჩანთა ეჭირა, რომელშიც, წვრილმან ნივთებს და წამლებს ინახავდა, მე ყურადღება იმ ჩანთაზე გადავიტანე და ვკითხე, ვისი სახსოვარია?!
–მოხუცი შამანის, რომელიც ამბობდა, რომ ოლმეკების ქურუმის სულთან ჰქონდა ურთიერთობა და იდუმალი ჩანთის ასლი, მისი კურთხევით მისახსოვრა...–ორაზროვნულად მიპასუხა, ისევ, რომელსამე ლეგენდის ენით მელაპარაკება მეთქი, ვიფიქრე... ვგრძნობდი, ფიქრობდა, რომ მესოამერიკული ცივილილიზაციის ისტორიაში, მეც, ისევე ვერკვეოდი, როგორც თავად, კი ოლმეკების ქურუმი ახსენა, და ანდრემ იგრძნო, რომ „კვალს“ უნდა მიჰყოლოდა.
რა თქმა უნდა, კომპიუტერს მიაშურა. „იდუმალი ჩანთა“ ინგლისურად აკრიფა და მალევე გაიგო, რა ფაქტზე მიანიშნა საყვარელმა ქალმა. მსგავსი ინფორმაცია მსგავსი გამოსახულებებით, ინტერნეტში, ადრეც ეხილა. სხვადასხვა მითოლოგიურ არსებებს, ხელში იმგვარი ჩანთები ეჭირათ, რომლებიც, მათ თანამედროვე ნიმუშებს, ძალზე ჩამოჰგავნენ. მიჩნეული იყო, რომ ისინი, სხვადასხვა კულტურებში, მესოპოტამიიდან ამერიკამდე იძებნებოდა, ანუ, ქვებზე ამოკვეთილი, ამგვარი გამოსახულებები, მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებში, იყო ნაპოვნი. ზოგჯერ, ძველთაძველი ღმერთების ჩანთებად მოიხსენიებდნენ და მიიჩნევდნენ, რომ ჩანთები „კოსმიურ ცოდნას“ შეიცავდნენ. იყო მოსაზრება, რომ ისინი, ყინულოვანი ხანის დასრულების შემდგომ იყო შექმნილი. ყოფილი ტრასავიკის გონებამ, მალევე დაასკვნა, ალბათ, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რაიმე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდაო.
მერე შეჰყვა ძიებას და იხილა, რომ ამგვარი, ძველთაძველი გამოსახულება, მესოამერიკული ცივილიზაციის არეალშიც იქნა მოძიებული, და საოცარი მსგავსება შეინიშნებოდა ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, ასე ჩვენს ერამდე 880 და 859 წლებში და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ, ასე ჩვენს ერამდე 1200 400-იან წლებში გამოსახულ იმ ჩანთების მოხაზულობაში, რომლებიც მამაკაცების ფიგურებს ეჭირათ. დამკვირებელთა მინიშნებით, რაც იმაზე მიუთითებდა, მსგავსი ჩანთები შესაძლოა, ორივე კულტურისათვის განზომილების, უნიკალურ სიმბოლოს წარმოადგენდა.
მერე ისიც გაარკვია, რომ ოლმეკთა ცივილიზაცია, პირველი მესოამერიკული ცივილიზაცია ყოფილა, ისინი მაიასა და აცტეკების მოდგმაზე, 1500 წლით ადრე მოღვაწეობდნენ სამხრეთ ამერიკის კონტინეტზე და მათ კულტურათა ჩამოყალიბებას მისცეს საზრდო. რის გამოც, “დედა კულტურად” მოიხსენიებდნენ. მათი არეალი თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასის, ბელიზის, კოსტა რიკასა და ელ სალვადორის ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა... გააჩნდათ საკუთარი დამწერლობის სისტემა... ასევე აღნიშნული იყო, “ოლმეკ” აცტეკების ენაზე “კაუჩუკის ხალხს” ნიშნავსო.
„აქაც, სალვადორი!“ თითქოს ნიშანი მოუგო თავისთავს ანდრემ. მერე კითხვა გააგრძელა: ოლმეკების ნახელავ, ბალზატის ერთი მთლიანი ქვისაგან გამკვეთილი გიგანტურ თავებზეც მოიძია ინფორმაცია, რომელთაც პუტკუნა ლოყები, ბრტყელი ცხვირი, უმნიშვნელოდ ამოკვეთილი თვალები გააჩნდათ... მერე მისი გონება, ისევ, იმ საოცარი მსგავსების მინიშნებას დაუბრუნდა, ძველი ერაყის ტერიტორიაზე, ასირიელების მიერ, ქვათა რელიეფზე, და მესოამერიკული სივრცის მკვიდრ ოლმეკთა მიერ გამოსახულ ჩანთებს, რომ შეეხებოდა... ჰო, ეჭვი ჰქონდა, მსგავს გამოსახულებას, ან რამე უფრო მეტს, მარტოხელა კლდესთან ჩამარხული ციხე–დარბაზისა თუ გამოქვაბულის ან რომელსავე სამალავის კედელზე ამოტვიფრულს იპოვიდა... ჰო, იბერია, არც ისე შორს იყო მესოპოტამიამდე...“
გვარიანად აფორიაქებული გახლდათ. ერთხანს, ინერციულად განაგრძნობდა ფიქრს „...გამოქვაბულები, მათი წარმოდგენით ქვესკნელში შესასვლელს წარმოადგენდნენ, ძლიერ ოლმეკს შეეძლო წმინდა და ძლიერ ცხოველად გარდასახვა, ვაჭრობდნენ ობსიდიანით, კაუჩუკით, კერამიკით, ბუმბულით, გაპრიალებული სარკეებით. ჰო, ობსიდიანს, საქართველოში მგონი ცის ნატეხს ეძახდნენ... ცის ნატეხი, ცის ნატეხი, ცის ნატეხი... ობსიდიანს შამანურ ქვასაც უწოდებენ, უმძლავრესი ენერგეტიკა აქვს, ავი თვალისგან იცავს...“ და გაახსენდა სილვიას, მაჯაზე, შავი ქვებისგან ასხმული სამაჯური, რომ ეკეთა. რომელსაც ზოგჯერ იხსნიდა და წამლების შესანახ ყუთში ინახავდა. „ალბათ, რაღაც რიტუალს ასრულებდა... მერე, ისე უცებ გაემგზავრა, ის ყუთი, აქ დარჩა, მახსოვს, წიგნების თაროზე საგანგებო ადგილი მივუჩინე, რომ ჩამოვა, „ხელუხლებელს“ გადავცემ მეთქი. ახლა კი, ძალზე მოუნდა, საყვარელი ქალის დანატოვარ ნივთს შეხებოდა. წიგნების ოთახისკენ უმალ წავიდა, ყუთი ადვილად მოიძია. პატარა, წითელი ობსიდიანისგან ნაკეთები ყუთი იყო, ობსიდაინ სვე სახურავი ჰქონდა. სათუთად შეეხო. ყუთში სამედიცინო ქახალდში შეხვეული კევის მაგვარი ნაჭრები ეწყო. „შენთან სიყვარულს, უფრო მძაფრად განმაცდევინებს, მხიარულად აუხსნა ერთხელ, და აუხსნა, ისე დამამშვიდებლი საშულებაოო, ისიც გაახსენდა, მარტოხელა კლდესთან, მასთან ერთად, კორომში განმარტოებული, იმ კევის ღეჭვას, რომ შეუდგა, მერე კი ლაპარაკის საღერღელი აეშალა უხილავ სამყაროების შესახებ საუბარი წამოიწყო; ინდიელების წარმოდგენებში უხილავი სამყარო არსებითია, ოღონდ, მისი ხილვა მოკვდავისთვის, მხოლოდ სიზმარში, ზმანებაში, ტრანსშია შესაძლებელი, უხილავი სამყარო კი, მიწიერ იდუმალებას ააშკარავებს...–მაღალფარდოვნად გაანდო და მოეხვია. „იქნებ განგებ დატოვა, რომ მისი მონატრებისას...“ არც დაფიქრებულა, ისე ჩაიდო პირში ერთი მათგანი და დაღუჭა. საამო გემოსი იყო, „თითქოს, ამბრას სურნელი აქვს...“გაიფიქრა უნებლიეთ, მეორეც მიაყოლა და ბედს მინდობილი სავარძელში ჩაჯდა. „ბიოქიმიური აპგრეიდი...“ თითქოსდა სილვიას ხმით ჩაესმა. იგრძნო „იქსი“ უთალთვალებდა. თავად კი სილვიას წარმოდგენას შეეცადა. შიგადაშიგ, მისი ჩურჩული ესმოდა: სული, სხეულის არსებითი თვისებაა, იგი სრულყოფილებას, მხოლოდ უხილავი სამყაროს ხილვის შემდეგ აღწევს და შეუძლია, ზესკნელიცა და ქვესკნელიც უხიფათოდ მოიაროს, მონათესავე სულთან ინებივროს, ან დანაწევრებული სულები გააერთიანოს, განკურნოს...“ ამბრას სურნელს მიეძალა; „იქმენ „მხცოვანი ახალგაზრდა!“, ჩაესმა იდუმალი ხმა; თანდათანობით, ქარვისფრად მოელვარე სინათლის გვირაბს გაუყვა და იმავ წამს ჭაბუკური შემართება იგრძნო; მისთვის უჩვეულო გარემოში ნადირობდა, თუმც, იარაღი არ ჰქონდა, არც სამოსი ეცვა, სიშიშვლეს კი, ვერ გრძნობდა. ეგონა მითების სოფლიდან იყო, სადაც უამრავი თქმულება ბინადრობდა, მითებს უმეტესად ცხოველებისა და ფრინველების სახე ჰქონდათ, ბევრი ნაირფრად იყო მოხატული, ზოგიც ძალუმად გახლდათ ჩაშავეული, ზოგსაც ბუნდოვანი ანაბეჭდის სახე ჰქონდა. ანდრეს ძალზე ეწადა, სოფლის მობინადრენი თავისი ნანადირევით გაეოცებინა; უამრავი ფრინველი, კურდღელი და გარეული ტახიც კი მოინადირა. წარმოსახვაში უკვე ტკბებოდა, თუ უკან დაბრუნებულს რა აღტაცებით ხვდებოდნენ თანასოფლელები, მაგრამ, მოულოდნელად გზა აებნა და უღრან ადგილას აღმოჩნდა. ნანადირევიდან, ერთი რამის; უბრალო ტყის ქათამის გადაგდება არ უნდოდა, მით უფრო კურდღელის, ტახის დატოვას ხომ ფიქრშიც ვერ გაივლებდა.
ამასობაში ჩამობნელდა და გადაღლილს, იქვე, ფეხზე მდგომს, ღრმად ჩაეძინა. ძილ-ღვიძილში, თითქოსდა სრულ სიცარიელეში გადაინაცვლა. დამფრთხალი, ხელების ცეცებით ცდილობდა გზის გაგნებას. მაგრამ, ყოველ წამს, იმ უსზღვრო სიცარიელის შეგრძნება თრგუნავდა.
უცებ ძალიან, ძალიან, ძალიან დაძაბა მზერა და შორიახლო, რაღაც უცნაურ პაწაკინტელა ნაირფერად არსებას ”ჩაავლო”.
”ჯადოსნური ტალღა”, გაიფიქრა უნებლიეთ და იგრძნო უხილავ სამყაროს მობინადრე არსებამ, მის საშველად შეყოვნდა… (ანუ დამზერადი გახდა).
_ელესა?!_ისე წარმოთქვა მონადირემ, თითქოს, კარგა ხნის უნახავ ნაცნობს გადაეყარაო.
_დროზე გააღწიე აქედან…_წკრიალა ხმით გააფრთხილა მან.
_გათენდეს და მერე ვინ დამიშლის…გზას გავიგნებ და შუადღემდე შინ ვიქნები…_იმედიანად გაეპასუხა იგი.
_აქ, არც არასდროს გათენდება, თუ ნანადირევს, თავს არ მიანებებ… ცოდვა გაგიათასმაგდება და შენს დროს აცდები_მიუარაკა ”ელესამ”.
_რას უნდა ავცდე, გათენდება და…_არაფრის დტოვება არ უნდოდა, ისევ მისი ნანადირევით გაკვირვებულ თანასოფლელთა ”აღტაცებები” ელანდებოდა…
ჩვეული თვალისთვის უხილავი ნაწილაკი კი, თავს არ ანებებდა, ცდილობდა აეხსნა, რომ დროთა აღრევის წამს იგი, სხვა სამყაროში მოხვდა, სადაც, ენერგიისა და სულის გარდა სხვა რამის ტარება მიუღებელი იყო.
მონადირე თავგამოდებით ესიტყვებოდა… თან თავისთვის ფიქრობდა, რა შტერი ვინმეა, ბედმა გამიღიმა, მალე უძველესმა მითებმა, საუკეთესო მონადირედ უნდა მაღიაროს, ეს კი, რაებს მელაქლაქებაო…
_კი მაგრამ, სხვის გაკვირვებაზე, ასე რამ გადაგრია?!_ჩაიკისკისა ტალღამ.
და ვაჟიც გამოტყდა, იმისთვის, რომ სილვია ცოლობაზე დამთახმნდეს, სოფელს ჩემი ნანადირევი უნდა შეშურდესო…
სხვის გაკვირვებას რას ეძებ, თუ თავი ოხრად დაგრჩა, ან სილვია, შენს ვაჟკაცობას, რას გაიგებს, თუ აქედან ვერ გააღწევო…¬კვლავ შეეცადა მის შეფხიზლებას, უხილავი სივრცის ბინადარი.
_კარგი, ასე იყოს…_ბოლოს, თითქოსდა გონს მოეგო, თავისებურად გონჩახერგილი მონადირე,_გატანაში, მომეხმარე და ერთ კურდღელი შენი იყოს…_ამაყად შესთავაზა.
მაშ, შენი ჭკუით მე მეტი არა ვღირვარო, დაიწკრიალა ნაირფერადმა ტალღამ, რომელიც, იმავ დროს, ყველგან, ყველაფერში ერთდროულად მიმოჰქროდა.
მონადირე მიზანსწაფული კაცი იყო. ჰოდა, რაკი დაიჟინა, მდიდრული ნანადირევით სოფელი უნდა გავაკვიროო, ძალღონე არ დაიშურა, ზურგზსა და მხრებზე ფრინველებისა და ტახის წამოკიდება მოახერხა და თავისი გუმანით სოფლისკენ იქცია პირი; უღრანიდან გასაღწევად გზა გააგრძელა. იმედთ იყო სავსე, დაღლა არ ეტყობოდა, არც შიოდა… მიდიოდა და მიდიოდა… თითქოს ტყეს თავი დააღწია, მაგრამ სოფელი არ ჩანდა. სოფელი კი არა, საერთოდ არც არაფერი ჩანდა, ყველა თქმულება უკვალოდ გამქრალიყო და შეწუხდა, ვერავის გაკვირვებას, რომ ვერ შესძლებდა. მისი ფიქრი და სურვილი, უკიდეგანო სიცარიელეში ფართხალებდა.
ყველაფერი გამქრალა?!” ძლივსღა მოახერხა გაოცება.
_ჰო, შენმა დრომ მიგატოვა… მაგრამ თუ მგძნობიარედ ინატრებ იმას, სადაც დაბრუნება გინდოდა, შენეულ სინამდვილეს დაეწევი…_ფიქრში, კვლავ შეეშველა იდუმალი ტალღა.
მონადირე შეეცადა ერთ დროს, მისთვის, თითქოსდა ახლობელი გარემო წარმოედგინა, მაგრამ მხოლოდ მკრთალი ფრაგმენტები გაუკრთა თვალწინ…
_ზედაპირულად გიცხოვრია, ზედაპირულად გყვარებია, სოფელთანაც ზერელე ურთიერთობა გქონია… მისი სატკივარი გულთან არ მიგქონდა, ჰოდა, ვერც სამშობლოს განიცდიდი… ერთ მოგონებასაც, კი ვერ ჩაჰბერე სიცოცხლის სული… არც ის გოგო გყვარებია, მხოლოდ მისი გარეგნობამ გაგიტაცა…_არ დააყოვნა ”ელესამ”.
–რომელი გოგო?!– საეჭვოდ შეფიქრიანდა ანდრე.
–ზღვის სანაპიროზე; სასეირნოდ გამოსულს, რომელსაც, შეზარხოშებული, შემთხვევით რომ გადაეყარე და აღტყინებით აუხსენი სიყვარული; მერე, ბუნგალოში, ტკბილად ჩაძინებული, მარტოდ მიატოვე... ალიონზე, თვითმფრინავით, სადღაც აფრიკაში გაემგზავრე, მთელი ეს წლები, თითქმის, არც გახსენებია...
–ბუნგალოში, ჰო, ის ხომ, შემთხვევითი...
–შენთვის ჰო, მაგრამ არა იმ გოგოსთვის, სად არ დაგეძებდა...
–ჰო, ხშირად, ინკოგნიტოდ ჩამოსვლა მიწევდა...
–ეეჰ, ტრასავიკ... რომ აიჩემე ეს სილვია, სილვია, ის გოგო, შენი სიყვარულით დაიტანჯა... და მერე მშობიარობას გადაჰყვა...
_რას ამბობ...–ის ხომ შემთხვევითი, სასიყვარულო რომანი იყო...–და უცებ, ისევ, თავდაპირველ ხილვაში დაბრუნდა–ისე მინდოდა გამკვირვებისგან, ხალხს პირი დაეღო…–თავის ფიქრებში, კვლავაც იქ იყო მითების საუფლოში.
_მერე, ყველაფერს შინ შეზიდავდი… ზოგს შებოლავდი, ზოგს დაამარილებდი, ზამთრის მარაგს შეამზადებდი…_თავისებურად ჩაუნისკარტა ტალღამ,__აგერ შენ და აგერ შენი ნანადირევი, დააღე პირი, ხალისს, რომ დაკარგავ, უმალვე არარად იქცევი…_
და უშნოდ პირდაღებული კაცი, იდუმალმაც მიატოვა, ისიც რამდენიმე წამი, რადგან ერთ დროს ბრმად მიზანდასახული, ახლა კი გაწბილებული მონადირე, ნანადირევს, თავისდა მოულოდნელად ამრეზით დააცქერდა.
და უცებ, „იქსის“ ხმა ჩაესმა:
„და აი, მაიას ტომის წინასწარმეტყველება კვანტურ დონეზე იძენს განვითარებას და უფრო თათმად ვრცედება აზრი, რომ სული მარადიულია და ადამიანიც, შესაბამისად განიცდის ფერისცვალებას... კი, მაგრამ, ამისთვის, რა აუცილებელია, მაიას ტომის წინასწარმეტყველების დამოწმება, ეს ხომ... შეესიტყვა ანდრე.
იმიტომ, რომ კაცობრიობის ისტორიაში შემონახული კონკრეტული სიბრძნის დამოწმება, უფრო შესაგრძნობს ხდის იმ რეალობას, რასაც აგერ უკვე, რამდნიმე წელია კაცობრიობის უდიდესი ნაწილი ნათლად ვერ აღიქვამს. თუმც, მეექვსე ერის დრო–ჟამი ძალას იკრებს. პლანეტა სხვა განზომილებით აზროვნებს, აქამდე შეცნობელი ფიზიკური კანონები, იწყებენ აღორძინებას. შეფხიზლდი და გადარჩები, და თუ არ გინდა მატერიალურ სამყაროს, მიწიერ სიკვდილამდე მიეჯაჭვო, აირჩიე სულიერი ფერიცვალების გზა და მიძინებული სიყვარულიც გაიღვიძებს. განწმინდე აზრი და სურვილი, განწმინდე, განწმინდე, განწმინდე... და არც ის დაგავიწყდეს, ოლმეკებისა და მაიას ტომის ხალხი, ადამიანის სილამაზედ და მომხიბვლელობად, გრძელ, არწივისებრ ცხვირს მიიჩნევდნენ, რაც იმას ნიშნავს, რომ იდუმალი ცოდნის განძს კი ფლობდნენ, თუმც, ისევ მატერიალურ განცდებს ემონებოდნენ, ეს გენეტიკური მეხსიერება იმდენად ძლიერია, რომ სილვია, თავდაპირველად შენი კეხიანი ცხვირითა და თითქოს თვალთა ბუდეებში შემალული ბასრი გამოხედვით მოიხიბლა...“
აბემ ბურანიდან ძლივს გამოაღწია. ვერ გაერკვია განცდილი, პირადად მას გადახდა თავს, თუ ანდრე უწევდა,
ამგვარ უცნაურ „მეგზურობას“.
გაგრძელება იქნება
ჯანრი გოგეშვილის რომანები
ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ჯანრი გოგეშვილი თეთრი კედელი (რომანი) / Джанри Гог...
- ***
- (”თეთრი კედელი” (რომანი), გამომცემლობა ”მერანი”, 1987 წ. _ "White Wall" (novel), publishing house "Merani", १९८७)
- *
- ჯანრი გოგეშვილი ”გამთენებელი ღამისა” რამდენიმე ნაწ…
- ჯანრი გოგეშვილი ”გამთენებელი ღამისა” რამდენიმე ნაწ…
- ***
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- ჯანრი გოგეშვილი ’შეშლილთა” ტკბილი სულები” (რომანი)…
- *
- ”სიკვდილის ხელოვნება” (რამდენიმე კარირომანიდან) ‘The Art of Death’ (some parts from the novel).
- ***
- .”რომელსა შენ მდევნი”… (რომანი), გამომცემლობა “მერანი” 1991 _’The One You Pursue’, novel. P. H. ‘Merani‘
- ***
- ”სიყვარულის კრემატორიუმი” (რომანი), კარი პირველი _ ნებით შეწირული / ‘The Crematory of Love’, A novel. P. H. ‘The Cubs will Grow up.’1992 …
- *
- ”სიყვარულის კრემატორიუმი” (რომანი), კარი მეორე _ აუტოდაფე / ’ The Crematory of Love’, A novel. P. H. ‘The cubs will Grow up.’ 1992…
- *
- ”სიყვარულის კრემატორიუმი” (რომანი) კარი მესამე _ ლტოლვილი სიზმარეთიდან / ’The Crematory of Love’, A novel. P. H. ‘The cubs will Grow up. 1992 …
- *
- ”სიყვარულის კრემატორიუმი” (რომანი), კარი მეოთხე _ გაღწევა / The Crematory of Love’, A novel. P. H. ‘The Cubs will Grow up. 1992 …
- ***
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOME ...
- ბუმბულის სახლი /რომანი/ ჯანრი გოგეშვილი | AT HOM...
- ***
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
- ჯანრი გოგეშვილი _ გაიღვიძე ეპიფიზ! /რომანი _ Джанр...
© გახსოვდეთ!..
”საავტორო უფლება”
*
